بعضی وقتها از نوشتن هم خسته می شوم

دیدی نتوانستم فراموشت کنم

يادته گفتي

خاکم کنید

دل بی تابم را به کدامین طبیب مداوا کنم

پای مسابقه هستی

آری

می خواهم تو را به مسابقه دعوت کنم

تو مرا ترسیم کن

و من تو را ترسیم کنم

شروع کنیم

یک

دو

سه

زمان مسابقه همان هنگام که تو کار را تمام کنی

تو چه صبورانه کار و می کنی بدون آنکه

مرا نگاهی کنی قلم را

حرکت می دهی

در این دل آشوب است

انگاری در کوره آجر پزی نشسته ام

مسابقه کمتر از یک ربع تمام شد

تو توانستی مرا آنگونه که بودم ترسیم کنی

ورق من سفید است

نه اینگونه قضاوت نکن

که همه عشقم شعار بوده

من نتوانستم رنگ چشمانت و حاله چشمان زیبایت را

گیسوانت را فرم پیچش و دلربایی آن را

و مهر صورتت را آنگونه که در دل من است ترسیم کنم

دروغ چرا در برابر تو ناتوانم

وصف تو برایم چه در نوشتار و چه در تصویر زدن

سخت است

آری تو بی نهایت منی

و من بی تو می میرم

از روز تولد گریه و غم

 تا روز مرگ چرا 

 به کدا مین گناه

نام : تنها

شهرت : سرگردان

نام پدر : ‌بی کس

نام مادر : غصه

محل کار : نا اميدی

محل تولد : دنيای فراموش شده بی کسی

شغل :‌غم

محل خدمت : پادگان تنهایی

زمان تولد : لحظه مرگ

جرم : بی کسی

محکوميت : تنها زیستن

حال که درک انسانها

پنجه به دیوار کشیدن می ماند

پس من می خوابم

تا به دیوار ها بدهکار نباشم

دلم به وسعت چشمهای عاشقت تنگ است

دیوارهای نقاشی کرده ام را رنگ بزنید

عشق را با مداد نمی شود رسم کرد

دیگر از کشیدن این گونه طرحها حیرانم

نه اینکه از تراشیدن مدادهای بی نوکم در هراسم

نه

اینجا هر از چند گاهی به پاس روزها و شبهای بی قراریم

خط می کشم

خیلی دلم گرفته از خیلی ها

سرد است این جا..خیلی سرد

ان چه نان که رعشه های روحم را احساس می کنم

زانوانم مرا پناه دهید

سال هاست در خودم متروک مانده ام

میل دردناکیست

در التماسی تلخ الوده می شوم

خودم را خط خطی می کنم

و جا می مانم

دلم غریب ترین اهل این حوالی است

از یک عاشق شکست خورده پرسیدم

 بزرگ ترین اشتباه؟ گفت عاشق شدن

گفتم بزرگ ترین شکست؟ گفت شکست عشق

گفتم بزرگترین درد؟ گفت از چشم معشوق افتادن

گفتم بزرگترین غصه؟ گفت یک روز چشم های معشوق رو ندیدن

گفتم بزرگترین ماتم؟ گفت در عزای معشوق نشستن

گفتم قشنگ ترین عشق؟ گفت شیرین و فرهاد

گفتم زیبا ترین لحظه؟  گفت در کنار معشوق بودن

گفتم بزرگترین رویا؟ گفت به معشوق رسیدن

پرسیدم بزرگترین ارزوت؟ اشک تو چشماش حلقه زد

و با نگاهی سرد گفت: مرگ

توي ساحل روي شن ها قايقي به گل نشسته 

يکي با چشمون گريون گوشه اي تنها نشسته

نگاه پر اضطرابش به افق به بي نهايت  

ساکته اما تو قلبش داره يک دنیا شکايت

تو مي روي و من فقط نگاهت مي کنم

 تعجب نکن که چرا گريه نمي کنم بي تو

يک عمر فرصت براي گريستن دارم اما براي تماشاي تو

 همين يک لحظه باقي است

و شايد همين يک لحظه اجازه زيستن در چشمان تو را داشته باشم

صورتک

 جا مانده آنسوتر

چهره غمگین

نگاه خیس

سرزنش آمیز

خوف انگیز

صورتک بی من پریشان نیست

در آغوشم بگير

بگذار براي آخرين بار گرمي دستت را حس كنم

و مرا ببوس تا با هر بوسه ات به آسمان پرواز كنم

نگاهم كن و التماسم را در چشمانم بخوان

قلبم به پايت افتاده است نرو

لرزش دستانم و سستي قدمهايم را نظاره كن

تنها تو را مي خواهم بگذار دوباره در نگاهت غرق شوم

و بگذار دوباره در آغوشت به خواب روم

نرو

نگذار دوباره تنها شوم

نرو

پنجره ها رو وا کنین که عشقم از سفر میاد

برای غربت شبم مژده ای از سحر میاد

صدای پاشو می شنوم تو کوچه ها قدم زنون

پر می کشه دلم براش به سوی ماه تو آسمون

آهای آهای ستاره ها فانوس راه اون بشین

بگین بیاد از این سفر تو این شب ستاره چین

پنجره ها رو وا کنین گل بریزین سبد سبد

میاد که پیشم بمونه گفته نمی ره تا ابد

ستاره ها بهش بگین جدایی و سفر بسه

بگین که این شکسته دل یه عمره دلواپسه

بی تو ،من کجا روم؟کجا روم

هستی من از تو مانده یادگار

من به پای خود به دامت آمدم

من مگر زدست خود کنم فرار

تا لبم، دگر نفس نمی رسد

ناله ام به گوش ... نمی رسد

می رسی به کام دل که بشنوی

ناله ای ازین قفس نمی رسد

شبی غمگین،شبی بارانی وسرد

           مرا در غربت فردا رها کرد

دلم در حسرت دیدار او ماند

            نگاهم را گرفتار فنا کرد

به من می گفت تنهایی غریب است

           ببین با غربتش با من چه ها کرد

تمام هستی ام بود و نفهمید

          که در قلبم چه آشوبی به پا کرد

و او هرگز سکوتم را نمی دید

         اگر چه تا ته دنیا صدا کرد

آنقدر در تنهایی و سکوت نام تو را فریاد زدم

انقدر در سکوت و تاریکی اشک ریختم

که دنیای تیره ام

برای همیشه تیره ماند

آنقدر از تو گفتم و نیامدی

آنقدر برای با تو بودنم دعا کردم و نشد

که دیگر توان سخن گفتن ندارم

انگاری صدای پا می آيد

هاي غريبه كيستي

قامتت آشناست

سخني بگو شايد تو همان آشناي من باشي

هاي با توام

كجا مي روي

مرا دوباره تنها رها مكن مرا نجات بده

ميدانم تو هماني كه ساليان دراز به انتظارش نشسته ام

ميدانم تو همان آرامش بعد از طوفاني

ايستاده اي چه چيز را نظاره مي كني

آري منم همان زيبا روي دلت

تعجب نكن گرد پيريست

كه هديه خود تو به گيسوان سياه من است

بيا هنوز آغوشم براي داشتنت بي قرار است

در کوچه درس رهگذاریم هنوز
وین راه دراز می سپاریم هنوز
از اول ثبت نام سال ها می گذرد
ما واحد پاس نکرده داریم هنوز!
روز دانشجو مبارک

روزت مبارک
...
...
چی؟ تو که دانشجو نیستی؟
من هم روز دانشجو رو نگفتم، روز جهانی کودک رو می گم!

دانشجو اگر عاشق شود، بی پرده مشروط می شود
چیزی شبیه فاجعه با عشق ممکن می شود

شمع شدی، شعله شدی، سوختی
خاک تو سرت هیچی نیاموختی!
روزت مبارک

تعريف دانشجو: موجودى نحيف، عصبى، بى پول و شبيه به انسان،

 كه از تخم مرغ، گوجه و نيكوتين تغذيه می كند و دشمنى عجيبى با كتاب دارد.
روز دانشجو مبارک

دست از طلب ندارم تا کام من برآید
یا تن رسد به مدرک یا جان ز تن درآید

دانشجوی عزیز! مهندس بعد از این! واحد پاس نکن! کلاس دو در کن!

 استاد مسخره کن! خلاصه... دانشجوی نمونه! روزت مبارک!

روز دانشجو بر "سرکاران" امروز و "بیکاران" فردا مبارک باد!

این هم چند تا مسیج جدی:

روز قلم های تیز، روز فکر های خلاق، روز اندیشه های نو، روز تو، روز دانشجو مبارک

روز دانشجو را به تو تبریک نمی گویم. تو را به این روز تبریک می گویم.

 که این روز بی تو، و بی حس "آرمان خواهی" و "ایمانت به حق طلبی"، وجودی بی معناست.

دانشجو یعنی تلاش، امید، آینده، صبر، یعنی تو، یعنی من، یعنی تمام اونایی که رفتن تا ما بمونیم.
روزت مبارک

من دلم می خواهد

خانه ای داشته باشم پر دوست

کنج هر دیوارش

دوستهایم بنشینند آرام

گل بگو گل بشنو

هرکسی می خواهد

وارد خانه پر عشق و صفایم گردد

یک سبد بوی گل سرخ

به من هدیه کند

شرط وارد گشتن

شست و شوی دلهاست

شرط آن داشتن

یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار

می نویسم ای یار

خانه ی ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دگر

خانه دوست کجاست

برام دعا کن عشق من
همین روزا بمیرم

آخه دارم از رفتنت
بد جوری گُر می گیرم

دعا کن هم که این نفس
تموم شه تا سپیده

کسی نفهمه عاشقت
چی تا سحر کشیـــــــــــد ـــــــه

این آخرین بار عزیز
دستامو محکم تر بگیر

آخه تو که داری میری
به من نگو بمون نمیر

تو میری و یه باغ سبز
درش به روت بازه هنوز

من با تو سوختم نازنین
پاشو برو با من نسوز

اگه یه روز برگشتی و
گفتن فلانی مرده

بدون که زیر خاکستر
حس نگاتو برده

گریه نکن برای من
قسمت ما همینه

دستامو محکم تر بگیر
لحظه ی آخرینه، لحظه ی آخریــــــنـــــــــــه

درحریق باد

درآخرین لحظه ی یک یاد

آینه در شط شب

                      گریه سر داد

ومن

در گرداب

در آخرین لحظه ی نقطه ی خط سراب

                                 آخرین یاد

مرگ را پرسه زدم

بی آن که پیش از این

در کوچه ی زندگی

                          کسی را دیده باشم

یادت نره كه عشقمی...!

خاکم نکنید بزارید اونم برسه

بزارید اونو ببینم وقتی به حرفم میرسه

خاکم نکنید هنوز عشقم وندیدم

این همه اماده شدم یه کفن دورم کشیدم

تابوت منو بزارید اونم بگیره

حس کنم عاشقمه وقتی که گریش میگیره

اشکای اونو کی به جای من کنه پاک

خداحافظ عشقم که منو بردن زیر خاک

خاکم نکنید بزارید اونم ببینه

پیکر آشفته من بی رمق روی زمینه

خاکم نکنید بهش بگید حالا که مردم

تو این جشن خشک و خالی اونو به خدا سپردم

بعد رفتن من دو سه روز تنهاش نزارید

روی سنگ قبرم آینه شمعدون بزارید

میبینی چی شد عشقت

عاشقت مرد

سخت ترين ديدار

 ديدار اوني که به جاي همه عشقي که بهش دادي

يه قلب زخمي برات يادگار بذاره

 و تو نگاهش کني و باز مثل روز اول دلت بلرزه

و حس کني هنوزم دوستش داري

بخواي همه تنهايي رو که به اميد برگشت دوبارش تحمل کردي

 تو گوشش فرياد کني

اما حتي نتوني  به چشماش نگاه کني

 که بفهمه با همه بديهاش

هنوزم با همه قلبت دوستش داري

 اما ببيني چشماش داد مي زنه

 که دلش ماله يکي ديگس 

 تمام روزهايي که تنها بودي

دلم تنگ است دلم تنگ است

 دلم اندازه حجم قفس تنگ است

 نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانی است