از این پس چه کنم

چگونه غم فراغت را

به چشمانم  گویم

چگونه به چشمانم گویم که تو را نخواهند دید

چگونه می توانم بی تو در کوچه های تنهایی و بی کسی

سکوت مرگ بارش را بشکنم

چگونه از این پس خزان عمرم را به بهاری دیگر رسانم

نمی دانم چگونه

نمی دانم چگونه بی تو سر کنم

یا تو می آیی

یا پایان خواهد گرفت

عشق بی پایان من

کاش پیچک بودم و تو تکیه گاه من

کاش خورشید بودم و تو مهتاب من

کاش کویر بودم و تو باران من

کاش من مال تو بودم و تو مال من

 ^{تو را دوست دارم
نگاهت را ، کلامت را و آغوش مهربانت را
تو را دوست دارم به اندازه تمام رنگهاي زيباي دنيا
نه کم است
به اندازه تمام زيباييهاي دنيا
نه باز هم کم است}

اگر...

اگر باد بودم می وزيدم،

ستاره می گویــد :

دلم  ازین بالا،  گرفته،

 می خواهم بیایم آن پایین

کزین کبودینه، ملول و دلگیرم،

 خوشا سرودن ها

و آفتابی ها

***

همين كه تو نــگاه مي كـني

و من نگاه مي كنم

تا ببينيم كداميك از ما نگاه مي كند

خود ِ خود ِ عشق است.

به گل گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من خوشگل تر است..."

به پروانه گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من زيبا تر است..."

به شمع گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من سوزان تر است..."

به عشق گفتم: "آخر تو چيستی؟" گفت: "نگاهی بيش نيستم

 I love you for always  

جای مهتاب به تاریکی شبهام تو بتاب

من فـــــــــــــــــــــــــــــــدای تو

بجای همه گلها تو بخند

من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقیست

آخــــــــــــرین جرعه ی این جام تهی را

تــــــــو بنوش

يك نفر هست كه از پنجره‌ها
                 نرم و آهسته مرا می‌خواند
                                   گرمی لهجه بارانی او
                                                    تا ابد توی دلم می‌ماند

يك نفر هست كه در پرده شب
              طرح لبخند سپيدش پيداست‌
                                     مثل لحظات خوش كودكی ام‌
                                                   پر ز عطر نفس شب‌بوهاست‌

يك نفر هست كه چون چلچله‌ها
              روز و شب شيفته پرواز است
                                     توی چشمش چمنی از احساس
                                                    توی دستش سبد آواز است

يك نفر هست كه يادش هر روز
              چون گلی توی دلم می‌رويد
                                     آسمان، باد، كبوتر، باران‌
                                                    قصه‌اش را به زمين می‌گويد

            يك نفر هست كه از راه دراز
                                          باز پيوسته مرا می‌خواند

در چشمانت چيست که مرا به سوی خود ميکشد؟ 
         در گرمی دست هايت چيست که دستهايم آنها را ميطلبد؟
                   در آينه چشمهايم بنگر چه ميبينی؟ آيا ميبينی که تو را ميبيند؟
                   صدای طپش قلبم را ميشنوی که فرياد ميزند؟
           دوست ندارم که بگويم دوستت دارم.
دوست دارم که بدانی دوستت دارم.

ازتو دلم تنگ است گرچه بامن مینشینی

                         دیر دیر

اما........!   زود زود ازتودلم تنگ است

                          زود زود

ازانفجار بغض لبریزم مثل عصر غبار ومه

                     غم انگیزم

عصر باران وعبور برگ کوچه های خلوت وخاکی

درهوای چشمان آبی تو من ازچشم آه میریزم 

وبلاگم را آهسته بگشا قلب نازی اندر اوست

اندرون قلبم صد هزاران آرزوست

دیشب تو فکرت بودم که  قطره اشک از چشمانم جاری شد

از اشک پرسیدم چرا امدی؟ گفت: اخه تو چشمات کسی

هست که دیگه اونجا جای من نیست

میدونی فاصله ی بین انگشتان واسه چیه؟                          

واسه اینه که یه نفر دیگه با انگشتاش این                    

جای خالی را پر کنه. پس دنبال دستی باش                         

که تا ابد دستت را بگیره.