تبليغاتX
پروانه
 


پروانه

 
درد و دل
آثار بجا مانده از یک عاشق
دوستان عاشق تنها
دوستان عاشق
موضوعات
آمار وب
طراح قالب:
لوگو دوستان
كدهاي جاوا
تقدیم با عشق

 

تقديم به چشمي که اشکش منم

 تقديم به اشکي که غمش منم 

تقديم به شمعي که پروانه اش منم

تقديم به گلزاري که گلش تويي

 وتقديم به عشقي که عاشقش منم

عیدت مبارک عزیزم

عشق ومحبت


نويسنده: پروانه مورخ: جمعه 30 آذر1386
|+|
درد عشق

 

                   مي نويسم از تو                                         

                   

                از عشق                                     

 از دردها و غمهايي كه براي عشق كشيدم                        

قدر تو را مي دانم اي عشق                        

چون برايت كارها كه نكردم                        

برايت حرفها كه نشنيدم                        

قدر تو را مي دانم اي عشق

خدا را شكر كه درد و غم عشق را به من داد

تا قدرش را بدانم

اي كاش همه اين درد و غم را مي كشيدند

تا قدر عشق را مي دانستند

تا اينقدر راحت ترك عشق نكنند

پس مي نويسم

خدايا عاشقان را با غم   آشنا كن


نويسنده: پروانه مورخ: جمعه 30 آذر1386
|+|

 

اگه یه روز بغض گلوت فشرد 

 بهت قول نمی دم که می خندونمت

ولی می تونم باهات گریه کنم

اگه یه روز نخواستی با کسی حرف بزنی بهم بگو 

قول می دم خیلی ساکت باشم

اگه یه روز خواستی بری حتما خبرم کن 

قول نمی دم که ازت بخوام بمونی

 اما می تونم همرات بیام

اگه یه روز سراغمو گرفتی

 و خبری ازم نشد یه سری بهم بزن 

حتما" بهت احتیاج دارم

اما اگه یه روز رفتی و برنگشتی

 بهت قول نمی دم که منتظرت می مونم

اما ازت می خوام وقتی اومدی

یه شاخه گل روی قبرم بذاری

TinyPic image



نويسنده: پروانه مورخ: جمعه 30 آذر1386
|+|
برای تو می نویسم

برای تو می نویسم که

 بودنت بهار و نبودنت خزانی سرد است.

تویی که تصور حضورت سینه بی رنگ نوشته ام را

نقش سرخ عشق می زند.

 در کویر قلبم از تو برای تو می نویسم.

 ای کاش در طلوع چشمان تو زندگی می کردم تا مثل باران

 هر صبح برایت شعری می سرودم

آن گاه زمان را در گوشه ای جا می گذاشتم و به شوق

 تو اشک می شدم و بر صورت مه آلودت می لغزیدم

ای کاش باد بودم و همه عصر را در عبور می گذراندم

 دوستت دارم


نويسنده: پروانه مورخ: جمعه 30 آذر1386
|+|
وقتی عاشق شدم

 

وقتی عاشق شدم فهمیدم دل دارم

دنیا واسم رنگی شده بود

تازه می فهمیدم رنگ و بو یعنی چی


وقتی عاشق شدم

 دیگه خودمو نشناختم

تادیروزش بایه لهجه دیگه حرف می زدم

اما بعد از اون روز ابری، لهجه ام  بارونی شد

امان از وقتی که هوا ابری می شد دلم می گرفت

وقتی رعدوبرقمی زد

 دل نگرونت می شدم

می گفتم: خدایا نکنه بترسه

 نکنه نتونه بخوابه 

  نکنه  زیر بارون بی چتر بره خیس شه

همش نگران بودم که تومال من نشی

دیگه کنارم نباشی. می ترسیدم که بازتنها بمونم


دلم می گرفت وچشام بارونی می شد


امازمونه یادم دادکه به صدای زیرو بم دلم خوب گوش کنم

دیگه عاشق نیستم،دیگه ازجدایی نمی ترسم

آخه حالا دیگه دوستت دارم

 اگه تنهام بذاری بازم دوستت دارم

حالا دیگه می خوام که بهترینها مال توباشه


آره بازم نگرونم ولی نه به خاطرخودم ،به خاطر خودت


باهات هستم نه به خاطرخودم ،بلکه به خاطر خودت


حالا که عاشق نیستم

 بهترمی توانم درکنارت باشم

 چون دیگه به فکر خودم نیستم

گل مريم


نويسنده: پروانه مورخ: جمعه 30 آذر1386
|+|
زندگی

 

زندگی گل زردی است بنام غم                                                          

فریاد بلندی است بنام آه                                                               

 آئینه شکسته ایست بنام دل                                                           

 مروارید طلایی است بنام اشک                                                         

 TinyPic image                               


نويسنده: پروانه مورخ: پنجشنبه 29 آذر1386
|+|
باران

 

کاش باران ببارد
کاش بشود لبخند خورشید رالمس کرد
کاش در پس این نگاههای سرد ویخ زده
به اندازه ی پهنای گلبرگ گل سرخ
قدری عشق
قدری مهر وجود داشته باشد
چقدر دلم هوای دیدن لبخند یک نوزاد را کرده
چقدر دلم هوس لمس معصومیت گونه های
 یک طفل شیر خواره را کرده
هوس چهره ی آن دختر کوچولورا
که وقتی لبخندی تحویلش دادم
با نگاهش مرا در آغوش گرفت
آری، دلم هوای نگاههای معصوم
دست های پاک ، قلبهای لبریز از مهربانی کرده
من از تو چه خواستم ای زمانه ی غریب
جز یک شاخه گل سرخ زیبا
برای بوییدنش
برای لمس گلبرگهای مخملینش...
آری کاش باران ببارد
دلم هوای باران کرده
هوای یک حوضچه،پر از زلالی آب

TinyPic image


نويسنده: پروانه مورخ: پنجشنبه 29 آذر1386
|+|

غربت دیرینه ام را با تو قسمت می کنم                    

              تا  ابد  با  رنج  و درد خویش  خلوت  می کنم    

رفتی و با رفتنت شهر دلم ویرانه شد                   

                    من به این ویرانه ها احساس غربت می کنم

         


نويسنده: پروانه مورخ: دوشنبه 26 آذر1386
|+|

 

 

نويسنده: پروانه مورخ: دوشنبه 26 آذر1386
|+|

 


نويسنده: پروانه مورخ: دوشنبه 26 آذر1386
|+|
عشق
 

زیباتر از عشق چیزی ندیدم و بالاتر از عشق چیزی نخواستم

به خاطر عشق است که دنیا را زیبا می بینم

و به خاطر عشق است که خدا را حس میکنم و او را می پرستم

دنیایی که همراه با عشق به خدا باشه زیباترین رنگ عالم را دارد

 


نويسنده: پروانه مورخ: دوشنبه 26 آذر1386
|+|

 


نويسنده: پروانه مورخ: دوشنبه 26 آذر1386
|+|
 

می دونی وقتی خدا داشت 

بدرقه ام می کرد بهم چی گفت ؟

 جایی که میری مردمی داره که می شکننت

نکنه غصه بخوری من همه جا باهاتم

 تو تنها نیستی

توکوله بارت عشق میزارم که بگذری

قلب میزارم که جا بدی

 اشک می دم که همراهیت کنه

 ومرگ که بدونی برمی گردی پیشم

 

 


نويسنده: پروانه مورخ: دوشنبه 26 آذر1386
|+|

هر وقت که دل کسي رو شکستي

روي ديوار ميخي بکوب تا  يادت باشه که دلشو شکستي 

 هر وقت که دلشو بدست اوردي ميخ را از روي ديوار در بيار

 اخه دلشو بدست اوردي اما چه فايده جاي ميخ که رو ديوار مونده


پرسيد : به خاطر کي زنده هستي؟

با اينکه دوست داشتم با تمام وجود داد بزنم به خاطر تو

 گفتم به خاطر هيچ کس پرسيد 

پس به خاطر چي زنده هستي

 با اينکه دلم مي خواست داد بزنم به خاطر دل تو

گفتم بخاطر هيچ چيز پرسيدم

 تو بخاطر چي زنده هستي

در حاليکه اشک توي چشماش جمع شده بود

 گفت:بخاطر کسي که بخاطر هيچ چيز زندست

وقتي هستي نيستم

 وقتي نيستي هستم 

 وقتي هستم نيستي

وقتي نيستم هستي

 اي همه ي نيست شده ي هستي من

 هستي من نيست مي شود وقتي تو نيستي

هرگز برای عاشق شدن به دنبال باران و

بهار و بابونه نباش گاهی در انتهای خارهای

 یک کاکتوس به غنچه ای میرسی که

ماه را بر لبانت می نشاند


نويسنده: پروانه مورخ: چهارشنبه 21 آذر1386
|+|
مي دانم

 

مي دانم که روشن ترين خانه ی هرکسي

 چشمان اوست هنگامي که اميد ميهمان قلبش باشد

مي دانم که پرواز به غير از بال

 آسمان را نيز مي خواهد

 به چشمان خويش آموخته ام

 که هر چيز ارزش ديدن ندارد

 پس پليدي ها را نخواهم ديد

 مي دانم که درخت مهرباني

تنها درختي است

 که باد پاييزي آن را نمي لرزاند

می دانم  که بغض يک پروانه کافي است

  تا مرا عمري بگرياند

              


نويسنده: پروانه مورخ: چهارشنبه 21 آذر1386
|+|
وصيت من به تو

 

وصيت من به تو
يک چشمک است
هر جا که رفتي
هر جا که بودي
هنگام پاشيدن آب به صورت
که زلال مي شود دل آدم
براي من در آينه
چشمک بزن
آينه راز دار من است
بگذار تا آخر دنيا
خيال کنم
چشم چپت در آينه
ديوانه ي من است


نويسنده: پروانه مورخ: چهارشنبه 21 آذر1386
|+|
غصه

 


نويسنده: پروانه مورخ: دوشنبه 19 آذر1386
|+|
تنهایی منو خراب نکن
 

 

به سراغ من اگر می آیید

 

 نرم وآهسته بیایید

 

 مبادا  که ترک بردارد

 

چینی نازک تنهایی من


نويسنده: پروانه مورخ: دوشنبه 19 آذر1386
|+|
قاصدک

خوش به حال قاصدک ها با یه نسیم کوچیک

 دل از همه چیز می کنن میرن به سوی آزادی

دیشب دلم گرفته بود مثل هوای بارونی


 
دلم هواتو کرده بود،هوای شیرین زبونیت


 
دلم می خواست گریه کنم بگم که سخته تنهایی


 
ای هم صدا،ای آشنا بگو که پیشم می مونی


 
نمی دونم چه حالی وکجایی و چه می کنی


 
ولی صدات تو گوشمه می گی که اینجا میمونی
 


رفتم کنار پنجره گفتم شاید ببینمت
 


دیدم محاله دیدنت ،چون گل باید بچینمت
 


رو صندلی نشستمو یهو دیدم یه قاصدک اومد پیشم
 


خبر آورد ای آشنا یه رازی رو بهت بگم
 


گفتم بگو،آهی کشید اومد نشست رو شونه هام
 


یواشکی چشماشو بست تا نبینه اشک چشام
 


از تو همش شکوه می کرد،با اشک گرم و دل سرد
 


می گفت که یادت نمی یاد اون روزای آخرو 
 


چه قدر دلش می خواست نگاش کنی،صداش کنی
 


بهش بگی دوسش داری،به شرطی تنهاش نذاری
 


تا اومدم بهش بگم برو بگو دوسش دارم،پاش می شینم
 


دیدم که اون رفته بود و منم دارم خواب می بینم


نويسنده: پروانه مورخ: دوشنبه 19 آذر1386
|+|
خدایا
خدایا
 
چه لحظه هايی که در زندگی ترا گم کردم اما تو همیشه کنارم بودی
 
چه دقیقه ها که حضورت را فراموش کردم اما تو فراموشم نکردی
 
چه ساعت هایی که غرق در شادی و غرور
 
تو رو که پشت همه موفقیت هام قایم شده بودی
 
از یاد بردم اما تو همیشه به یادم بودی
 
وقتی خسته از همه جا و همه کس ناامیدانه به تو پناه آوردم تو پناهم دادی
 
وقتی از آدم های دور و برم دلم گرفت
 
 و دنیا غم هاش و بهم ارزونی کرد تو به قلبم آرامش دادی
 
تو با حضورت به خنده هام هدف دادی
 
 به گریه هام دلیل دادی
 
 به زندگیم
 
 به نفس کشیدنم رنگ دادی

نويسنده: پروانه مورخ: دوشنبه 19 آذر1386
|+|
بهت نمي گم كه دوست دارم

بهت نمي گم كه دوست دارم ، ولي قسم مي خورم كه دوست دارم

بهت نمي گم كه هر چي بخواي بهت مي دم ، چون همه چيزم تويي

نمي خوام كه خوابت رو ببينم ، چون تو خيلي خوش تر از خوابي

اگه يه روز چشمات پر اشك شد دنبال يه شونه هستي تا گريه كني

صدام كن ، قول مي دم اشكاتو پاك كنم و منم با تو گريه كنم

اگه دنبال مجسمه سكوت مي گشتي تا سرش داد بزني

 صدام كن قول مي دم ساكت بمونم

اگه دنبال خرابه اي مي گشتي تا نفرت رو در اون دفن كني 

صدام كن ، قلبم تنها خرابه وجود توست

اگه يه روز صدات كردم كه بهت نياز دارم

 نگو كجايي ، فقط يه لحظه چشاتو ببند و بهم فكر كن


نويسنده: پروانه مورخ: دوشنبه 19 آذر1386
|+|
من که می دانم

من که می دانم شبی عمرم به پایان می رسد

     نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد

                    من که می دانم که تا سرگرم بزم و مستی ام

                                مرگ ویرانگر چه بی رحم و شتابان می رسد

                                                پس چرا عاشق نباشم

                                                             پس چرا عاشق نباشم

من که می دانم به دنیا اعتباری نیست نیست

             من که می دانم اجل نا خوانده و بیداد گر سر زده می آید

                                و راه فراری نیست نیست

                                                 پس چرا  ....

                                                        .پس چرا عاشق نباشم؟؟  

 

 

                                        

 

 

   گویند خدا همیشه با ماست

                   

                   ای غم تو همیشه با من هستی

 

                                     ای غم نکند خدا تو  هستی...

 

  


نويسنده: پروانه مورخ: دوشنبه 19 آذر1386
|+|
خدا

                 خدا روز اول آفتاب را                  

    روز دوم دریا را      

            روز سوم صدا را              

روز چهارم رنگها را

 روز پنجم حیوانات را

     روز ششم انسان را    

  روز هفتم اندیشید که

   چه نیافریده آنگاه

  تو را برای من آفرید

 

خداوندهمان عشق است

و عشق هرگز کسی را مجازات نمی کند

 کیفر نمی کند

اما پیوسته می خواهد

شاهد رشدو کمال انسانها باشد


نويسنده: پروانه مورخ: یکشنبه 18 آذر1386
|+|
دلتنگ

ديشب آن قدر باران آمد
که اکر بگويم ياد تو نبودم
باران با من قهر مي‌کند

آن قدر از پنجره بيرون را نگاه کردم
که اگر بگويم منتظر تو نبودم
پنجره با من قهر مي‌کند

آن قدر دلتنگ خوابيدم
که اگر بگويم خواب تو را نديدم
خوابت هم مرا ترک مي‌گويد

زمین باران را صدا می زند

 

من تو را


نويسنده: پروانه مورخ: شنبه 17 آذر1386
|+|

سياهي قلبها از زيادي گناهان

است و زيادي گناهان از

فراموشي مرگ. و فراموشي

مرگ از زيادي آرزوها ست. و

زيادي آرزوها از دوست داشتن

دنياست و دوست داشتن دنيا در

راس همه خطاهاست .



نويسنده: پروانه مورخ: شنبه 10 آذر1386
|+|

 مثل شقايق زندگى كن:كوتاه اما زيبا،

مثل پرستو كوچ كن:فصلى اما هدفمند

مثل پروانه بمير:دردناك اما...عاشق.

 

بهترين راه پيش بيني آينده ، ساختن آن است

 

 سکوتم را به یاران هدیه کردم.

تمام زندگیم را گریه کردم.

نبودی در فراق شانه هایت

 به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

عاشقانه عارفانه خالصانه باصداقت بی نهایت

 تا قیامت دوستت دارم


نويسنده: پروانه مورخ: شنبه 10 آذر1386
|+|
دلم تنگه برات

امشب حالم خوش نیست
نمی دونم چه مرگمه

 من موندم و یه دنیا دلتنگی...

 و اشکهایی که هیچ وقت تمومی نداره...

به اندازه ی تمام عمرم دلتنگتم...

باز هم آرزو ی بارانی...

دلم گرفته آسمون نمی تونم گريه کنم

شکنجه مي شم از خودم نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها رو سينه من اومده

 

آخ داره باورم ميشه خنده به من نيومده

انگاری از آسمون قراره بارون بباره

       دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم


نويسنده: پروانه مورخ: جمعه 9 آذر1386
|+|

عاشقي جرم قشنگي است به انكارش مكوش

من عشق را در تو
تو را در دل
دل را در موقع تپیدن
وتپیدن را به خاطر تو دوست دارم
من غم را در سکوت
سکوت را در شب
شب را در بستر
وبستر را برای اندیشیدن به خاطر تو دوست دارم
من بهار را به خاطر شکوفه هایش
زندگی را به خاطر زیبایی اش و زیباییش را به خاطر تو دوست دارم
من دنیا را به خاطر خدایش
خدایی که تو را خلق کرد دوست دارم

عزیزم دوستت دارم .....


نويسنده: پروانه مورخ: جمعه 9 آذر1386
|+|
در کنارم نبودی

چشمانم را بستم و تو را در زهنم تصور کردم

من در کنار تو بودم

چه احساس خوبی بود

وقتی چشم باز کردم دوباره جای خالی تو را دیدم

بگو با چشمانی که بهانه تو را می گیرد چه کنم؟

زودتر بیا چشمانم دیگر از نم گریه

جز صورت ناز تو جایی را نمی بیند

TinyPic image


نويسنده: پروانه مورخ: جمعه 9 آذر1386
|+|
پری

 

من پری غمگینی را میشناسم

که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش را در یک نی لبک چوبین می نوازد

آرام

       آرام

پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد

 و سحرگاه از یک بوسه بدنیا خواهد آمد


نويسنده: پروانه مورخ: جمعه 9 آذر1386
|+|

در قدم گاه پاییزی

در وسیع ترین پهنه ی موسیقیایی برگ ها

در کهن ترین بغض نشکافته از سالخورده ترین غروب ها

هنگامه ی عاشقانه ترین نگاه ابر

دوست داشتن تو برایم بزرگترین سر پناه است

که تا انتهای جاده

شکسته ترین بغض آسمان را تاب بیاورم

خدااااا خداي من


هنوز برايم همان خداي مطلق و سپيد کودکي هستي ؟


که مرا حريص مي کرد به تمام قاصدک هاي زمين


نويسنده: پروانه مورخ: پنجشنبه 1 آذر1386
|+|
تو خود گلي(مريم)

در د نيا دو چيز را دوست مي دارم :

       يكي گل و ديگري تو را ****  گل را براي تو و تو را براي هميشه                                         

 

 

____________**__**_____* __________
___________
***_*__*_____* _________
__________
****_____**___****** ____
_________
*****______**_*______** ــــ
________
*****_______**________*_**
________
*****_______*_______* _____
________
******_____*_______* ______
_________
******____*______* _______
__________
********__*____* ________
*****________****==****=** ________
*******__________** _______________
_
*******_________* ________________
__
******_________*_* ______________
___
***___*_______** _______________
___________
*_____*__* _____________
_______
****_*___* _________________
_____
******__*_** _________________
____
*******___** __________________
____
*****______* __________________
____
**_________* __________________
_____
*_________* __________________
_____________
*_* __________________
______________
** __________________
______________* ___________________

____parvaneh-sun.blogfa___

__________________________

 

    

بیاموزیم وفاداری ز نیلوفر به هر شاخه که می پیچد در آغوشش می میرد  


نويسنده: پروانه مورخ: پنجشنبه 1 آذر1386
|+|
با خودت رو راست باش

اگر چشمهایـت پرسیدنـد، بگو ندیدمش !

اگر گوشهایـت پرسیدنـد، بگو نشنیدمش !

اگر دستهایت لرزیدنـد، بگو به خاطر سردی هواسـت !

اگر پاهایت سـسـت شدند ، بگو به خاطر ضعف است !

ولی اگر دلت لرزید :

دست کم با خودت رو راست باش و نگو که دوستش نداری ... !

 

این جوریه دیگه:

 اگه گریه کنی میگن کم آوردی ،

 اگه بخندی میگن دیوونست ،

 اگه دل ببندی تنهات میزارن ،

 اگه عاشق بشی دلتو میشکنن ،

با این حال باید لحظه ای را گریست ،

 دمی را خندید ،

ساعتی را دل بست

و

عمری عاشقانه زیست.


نويسنده: پروانه مورخ: پنجشنبه 1 آذر1386
|+|

هیچ وقت فراموش نکن کسی که تو را دوست دارد

حتی اگر از او هم متنفر شدی

به یاد داشته باش که برایش بهترینی

تنها دلیل بودنم تویی

پس سعی کن همیشه دلیل محکمی باشی

 برای خنده ها و شادی هام

نه دلیلی برای غم و غصه هام

وقتی که دلم هوای دلدار نمود

پروانه احساس مرا آن گل زیبای تو بیدار نمود

رو سوی زمین و آسمان تو نمودم

جام دلم از شراب عشق سرشار نمود

 

زندگی را عشق معنا می کند

حاکم اوست حکومت به دلها می کند

ما همه بندگانیم به درگاه دوست

مهربان اوست مشق سرنوشت ها می کند

گر که تسلیم رضای او شوی

برایت بهترین مصلحت ها می کند

روزگار از قامتم شمعی ساخت

تا بسوزم روز و شب در سوز تو

آتش عشق تو تاج سر کنم

سر به پا اشک شوم از بهر تو

 

زندگی به من آموخت که هیچ کس ارزش عشق پاک و صادقانه رو نمی دونه

اگه شاعرانه عاشق شدی و ساده دل باختی

معشوق پروانه احساستو به دیوار فراق سنجاق می کنه

 


نويسنده: پروانه مورخ: پنجشنبه 1 آذر1386
|+|
براي تو ، براي من و برای ما

    براي تو براي من و براي هر كه مثل ما .

 قلب سنگي خود را به من ده تا آنرا بطرف گرگها پرتاب كنم

و دوباره قلب مهربون و رئوفت را جاي آن بگذار .

 او به من ياد داد كه حتي  براي تو براي من

مي شود در آسمان ابري ستاره اي يافت كه آنرا متعلق به خود كرد

هميشه شبها به آن از پنجره ي اميد نگاه كرد و روز را به اميد ديدن آن

پشت سر گذاشت.من آن ستاره ي اميد و عشق را پيدا كردم.

بر بام زيبايي ها رفتم و آنرا چيدم و در قلب خود پنهان كردم كه از چشم

حسودان و گرگان به دور باشد تا كسي نتواند به آن دست يابد.

آري من حالا مالك آن ستاره هستم و نمي گذارم ديگر دستي اورا

از من جدا كند.آري آنها كه قلب سنگي آدمي را ميگيرند جاي آن

عشق ، وفا ، محبت ، يكرنگي ، صداقت و زندگي را هديه ميكنند.

           خدايا به خاطر اينهمه لطفت سپاسگزارم  

                     


نويسنده: پروانه مورخ: پنجشنبه 1 آذر1386
|+|
کاش

کاش کودک بودم

تا بزرگترين شيطنت زندگي ام نقاشي روي ديوار بود،

 اي کاش کودک بودم تا از ته دل مي خنديدم

 نه اينکه مجبور باشم همواره تبسمي تلخ بر لب داشته باشم،

 اي کاش کودک بودم تا در اوج ناراحتي و درد

با يک بوسه همه چيز را فراموش مي کردم.


نويسنده: پروانه مورخ: پنجشنبه 1 آذر1386
|+|
مطالب پیشین
بزرگترين وبلاگ عاشقانه

تولدت مبارک عزیزم
تولد







Copy Right By: Http://J28.Blogfa.Com
Sponsored By: Masoud Rezaie