دیریست این چشم پر از اشک و پر از خون در انتظار توست 

دیریست که این دست ها رو به نیاز است

دو گل سرخ و خشک در دست هایم چرا ؟

یک دنیا دل حرف نگفته دارم هزاران بغض در گلو

ای مسافر چه زود بار سفر را بستی و رفتی

تا آخرین نگاه تا آخرین اشک تا آخرین نفس

تا آخرین عشق و اما عشق باز هم عشق

انتظارت را خواهم کشید .

تا آخرین جانی که هست.

 منم و یه قلب تنها

تو ميروي و من فقط نگاهت ميکنم

تعجب نکن که چرا گريه نميکنم

 بي تو، يک عمر فرصت براي گريستن دارم

اما براي تماشاي تو، همين يک لحظه باقي است

 و شايد همين يک لحظه

اجازه زيستن در چشمان تو را داشته باشم

 هرگز نقش تو از لوح دل و جان نرود

    هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

    آنچنان مهر تو در دل وجان جای گرفت

    که اگر جان برود از دل و از جان نرود

مرا که با تو شادم پریشان مکن

بیا و سیل اشکم به دامان مکن

بیا به زخم عاشقان مرحم دل مرا به یک دم زغم رها کن

                                 من ای خدا به پای این پیمان اگر ندادم جان مرا فنا کن

کاش بهم می گفتی چرا!؟

 آرزوی مرگ

 آدمک مرگ همین جاست بخند         

             آ دمک آخر دنیاست بخند  

آن خدایی که بزرگش خواندی  

             بخدا مثل تو تنهاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد  

             شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است    

           فکر کن گریه چه زیباست بخند

صبح فردا به شبت نیست که نیست   

              تازه انگار که فرداست بخند

راستی آنچه به یادت دادیم       

             پر زدن نیست که در جاست بخند

آدمک نغمه آغاز نخوان           

            به خدا آخر دنیاست بخند

اي كسي كه مامور دفن من هستي

 به حرف من گوش كن

دستم را از تابوت بيرون كن تا همه بفهمند آرزو داشتم

 و به آن نرسيدم چشمهايم را باز بگذار

 بفهمند كه چشم براه بودم و به آن نرسيدم

قالب يخي به شكل صليب بر مزارم بگذاريد

 تا با اولين طلوع آب شود

و به جاي عزيزي كه دوستش دارم بر سر مزارم گريه كند

چشمهایم را می بندم
:و زیر لب آرام زمزمه می کنم
گل من
زندگی بدون روزهای بد نمی شود

بدون روزهای اشک و درد و خشم و غم
اما روزهای بد همچون برگهای پاییزی شتابان فرو می ریزند

 و در زیر پاهای تو
اگر بخواهی استخوان می شکنند

و درخت استوار و مقاوم بر جای می ماند
گل قشنگ من
برگهای پاییزی بی شک در تداوم بخشیدن به مفهوم درخت و
مفهوم بخشیدن به تداوم درخت سهمی از یاد نرفتنی دارند
...چه سخته با تو بودن و تنها موندن
چشمام رو می بندم
سکوت می کنم...سکوت
و مزه شور قطره های بی تاب

 دهان خشکم را به ضیافت می خواند
چشمهایم هنوز بسته است
باور کن
امشب دیگر برای تو می نویسم
...آری تو... باز هم تو... فقط تو
برای تو که آبی ترین آبی ها هستی

...کلامم تلخ است ای روزگار و قلمم تلخ تر
...هر چه در دفترم نوشتم مشق درد بود اما
نوبت تو که رسید شیرین شیرین شد
اصلا تو یک معمای همیشه تازه و شیرینی
...نا شناخته ، دوست داشتنی ، مثل عشق ، مثل درخت
...پس خوشا به حال من که باز شب از تو

 و برای تو می نویسم

:افلاطون می گه

اگه با دلت چیزی یا کسی رو دوست داری

زیاد جدی نگیرش چون ارزشی نداره 

چون کار دل دوست داشتنه

اگه عقلت عاشق شد

بدون داری چیزی رو تجربه می کنی

که اسمش عشق واقعیه

منو ببخش...منو ببخش

...خيلي قشنگ نوشته بود.اونقدر قشنگ كه واسه چند دقيقه بود كه

 ...منو محو خودش كرده بود اما

...اما وقتي به خودم اومدم ديدم تموم صورتم خيس اشك شده

اره خيس خيس .باورم نمي شد من بي اختيار داشتم گريه ميكردم

بغض هم امونم نميداد انگاري خيلي وقت بود كه داشتم گريه ميكردم

 مي دوني واسه چي گريه كردم ها؟

...امروز داشتم وبلاگ يكي از بچه هارو ميخوندم كه

كه مي شد يه دنيا دل تنگي رو تو نوشته هاش خوند

مي شد صداشو شنيد كه زار زار گريه مي كرد

...مي شد تنهايی شو حس كرد

مي شد چند لحظه اي درنگ كرد و در غمش شريك شد

...مي شد

اصلا مي دوني دلتنگي هاش از چي بود ؟....اره از غم دوري عشقش بود

هموني كه دنياش بود هموني كه زندگيش بود هموني كه هست و نيستش بود

...اما هر چي كه بود ديگه ...ديگه

ديگه نبود.شايد اشكایي كه من امروز ريختم به خاطر اون نبود شايد بغض هام

بخاطر اين نبود كه عشقش با همه عشقي كه بهش داشت تنهاش گذاشته بود

 خيلي خوشحالم كه هنوزم با مني . خيلي خوشحالم كه هنوزم دوسم

...داري ...ولي امروز گريه كردم .آره امروز بدجوري مي لرزيدم.آخه

...آخه خيلي ميترسيدم...عزيز نكنه تو هم يه روز

...نه نه نه...مي دونم تو هيچ وقت تركم نميكني. ولي

 ...بازم مي ترسم...چيكار كنم خوب دسه خودم نيست

 ...آخه مي دوني كه

خيلي دوست دارم

شمع بود ، اما کوچک بود نور هم داشت اما کم بود

شمعي که کوچک بود و کم ، براي سوختن پروانه بس بود

مردم گفتند: شمع عشق است و پروانه عاشق

و زمين پر از شمع و پروانه شد

پروانه ها سوختند و شمع ها تمام شدند

خدا گفت: شمعي بايد دور ، شمعي که نسوزد ، شمعي که بماند

پروانه اي که به شمع نزديک مي سوزد ، عاشق نيست

شب بود ، خدا شمع روشن کرد شمع خدا ماه بود شمع خدا دور بود

شمع خدا پروانه مي خواست ليلي ، پروانه اش شد

بال پروانه هاي کوچک زود مي سوزد ، زيرا شمع ها ، زيادي نزديکند

بال ليلي هرگز نمي سوزد ليلي پروانه شمع خداست

شمع خدا ماه است ماه روشن است ، اما نمي سوزاند

ليلي تا ابد زير خنکاي شمع خدا مي رقصد

یک پنجره برای دیدن

یک پنجره برای شنیــــــــــــــــــدن

یک پنجره که مثل حلقه ی چاهــــــــــــــــــــــــی

در انتهای خود به قلب زمین می رســـــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنـــــــــــــــــــــــگ

یک پنجره که دست های کوچک تنهایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی را

از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کویــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر

سرشار می کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و می شود از آنجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا

خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد

یک پنجره برای من کافیســــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

*ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ـــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ــــ ـــــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــــــــــ*ــــــ ـــــ ــــ ـــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ *ــــ ـــ ــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ*ــ ـــ ـــ ـ*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــ*ـ ـ*ـــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــ*ــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــ*

*ــــــ*

*

انتظار واژه ی غریبی است

 واژه ای که روزها یا شایدم ماههاست
 

که با آن خو گرفته ام.

 که چه سخت است انتظار

هرصبح طلوعی دیگراست برانتظارهای فرداهای من!

خواهم ماند تنها در انتظار تو

چرا نوشتم در برگ تنهاییم برای تو، نمیدانم؟

 شاید روزی بخوانند بر تو، عشق مرا

می دانم روزی خواهی آمد، می دانم

گریان نمی مانم، خندانم!

برای ورودت ای عشق

وقتی که به یادت می افتم،

 به یاد خاطراتت...نامه هایت را مرور می کنم،

 یک بار...نه...بلکه صد بار

وجودم را سراسر عشق فرا می گیرد 

پر از پرواز بودم روزگاري دور

اما

آسماني نيست امروز از برايم

آشياني هم دگر نيست

سكوتم راز سنگيني به دل دارد

كه گر گويم به سنگي سخت

ناگه خرد خواهد گشت آن سنگ

من دلم پرواز مي خواهد به دشت آسمان باز

ميان توده انبوه ابر تيره ، ابر روشن

كه تا شايد بماند پيش آنها

غصه هايم

تحفة ديروز و امروز وجودم، روزگارم

من، دلم فرياد مي خواهد

ز دست مردمان خوب بخت و تيره بخت روزگارم

ز دست زندگي

از دست تقدير

عجب

عجب اين دل تمنا مي كند هر لحظه چيزي را

در میان من و تو  فاصله  هاست

گاه می اندیشم

می توانی تو به لبخندی این  فاصله  را برداری

شاعـــر و فرشتـــه اي با هم دوست شدند

 فرشتـــه پري به شاعـــر داد

و شاعـــر ،شعري به فرشتـــه

 شاعـــر پر فرشتـــه را لاي دفترشعرش گذاشت

و شعرهايش بوي آسمان گرفت 

 فرشتـــه شعر شاعـــر را زمزمه كرد

 ودهانش مزه عشق گرفت

خدا گفت : ديگر تمام شد

 ديگر زندگي بر هر دوتان دشوار مي شود

 زيرا شاعـــري كه بوي آسمان را بفهمد

 زمين برايش كوچك است

و فرشتـــه اي كه مزه عشق را بچشد

 آسمان را ديگر نمي خواهد

خاک اگر نباشد

                                    گورها را در آسمان می کنند

تو

            اگر

                             نخندی

                                                   انسان می میرد

جوانه های لبخند تو در خاک قلب من است

نازنین

                    با ریشه هایت

                                    تا عمق من سفرکن

من از بادم تو از باران

من از موجم تو از ساحل

من از امروز تو از فردا

اگر بادم اگر باران

به جان جمله یاران

تو را دوست دارم بی پایان

یک نفر نیست که غم های مرا بشناسد

دل عاشق، دل تنها ی مرا بشناسد

حجم خاکستری غربت تنهایی من

یک نفر نیست که دنیای مرا بشناسد

یک نفر نیست که از خاموشی چشمانم

شب یلدای غزل های مرا بشناسد

یک نفر نیست که در نیمه شب دلتنگی

غم پنهان، غم پیدا مرا بشناسد

یک نفر نیست که از شعله سوزنده اشک

طلب عشق و تمنا ی مرا بشناسد

یک نفر نیست که غم های مرا بشناسد

دل عاشق ، دل تنها ی مرا بشناسد