بگريم گويند عاشق است

 بخندم گويند ديوانه است

 مي گريم و مي خندم

تا بگويند يک عاشق ديوانه است

تقديم به آنکه عاشق ديوانه ام کرد

تقدیم به مریم گلم که از هر گل مریمی عزیز تر است

دختر بچه و پسر بچه از روی تپه پوشیده شده از گل بالا رفتن
تمام دنیاشون پر از قشنگی و خنده بود
موقع بازی های شیرین صدای خنده هاشون همه جا می پیچید
کم کم خسته شدن، زیر درختی روبروی هم نشستن
به هم زل زده بودن
نگاه پاک کودکانه شان همدیگر را یک لحظه هم تنها نمی گذاشت
صورتها شون رو بی اختیار به هم نزدیکتر کردن
چشم از هم بر نمی داشتن
ناگهان پروانه ای زیبا از میان صورتشان گذشت
طنین رنگهای زیبایش نگاه هر دو کودک را ربود
پروانه بر گلی نشست اما خیلی زود دوباره پر کشید و روی گلی دیگر نشست
هر دو بی اختیار بلند شدن و به دنبال پروانه زیبا رفتن
دختر بچه گفت: پروانه را برایم می گیری؟
پسر بچه هم که می خواست خواسته تنها دوستش را برآورده کند
بی درنگ دنبال پروانه رفت
چند بار خواست پروانه را بگیرد اما نتوانست
زمین خورد، دختر بچه گفت: بگیرش دیگه
پسر از جایش بلند شد
پروانه روی گلی نشسته بود که پسر توانست او را در مشت بگیرد
ذوق زده شده بود، پروانه را محکم گرفته بود تا فرار نکند
دستش را مقابل صورت دختر گرفت و باز کرد
پروانه بیچاره را آنقدر فشار داده بود که مرده بود
اشک در چشمان دختر حلقه زد، برگشت و شروع به دویدن کرد
هر چه دورتر می شد صدای گریه اش هم بلند تر می شد
...دختر بچه رفت و هیچ وقت برای دیدن پسر کوچولو بر نگشت
...سالها گذشت
پسر بچه دیگر بزرگ شده بود اما او هنوز تنها زندگی می کرد
حالا اون صاحب بزرگترین کلکسیون پروانه های خشک شده بود

                              وای امشب خیلی یاوه می گم

                                                                      ولی کسی نمی تونه احساسمو بفهمه

                                   نه تا وقتی که بدونه من کیم و چی می خوام!

                                                                        علی رغم اون چیزی که هست

                             این همه ی حقیقت نیست

                                                                                     از طرف من

                                                                                .........

                                      کسی نیست تا چشمهای منو باز کنه؟

                               بیا ببین با خود چه کرده ام؟؟؟؟؟؟!!!

                                         بیا بنگر

                                      چرا مرا به این وادی کشاندی

                                                        چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                         من نمی توانم

                                                         تو از خط عبور کرده ای

                                        تو از میان حصار گذشتی

                                                                                چرا؟ چرا؟

                           مرا به خود واگذار

                                                         من به خدا می میرم

                                         من می میرم

                                                                                     من تاب ندارم

                                چرا با من این چنین می کنی؟

                                                                      مرا در قفس خیالی نبود

                                            مرا آزی نبود

                چرا در قفس را گشودی

                                                                  آزادی مرا چه کارآید؟

                              مرا به خود واگذار

                                                          مرا به خود واگذار

                              آه

                                             آه

                                                        مرا رها کن!

                               «نیست رنگی که بگوید بامن

                                                            اندکی صبر سحر نزدیک است

                                    هر دم این بانگ برآرم از دل

                                                                وای این شب چه قدر تاریک است»

      خودت و دل مشغولی هایت

                     آن قدر در خود غرق می شوی که اطرافت را نمی بینی

      نمی بینی در حالی که در

                                         ***

            گاهی وقت ها یه چیزی یه دفعه توجهت رو به خودش جلب می کنه

                     انگار مستقیم داره با تو حرف می زنه

      انگار هرگز به جز تو هیچ مخاطب دیگه ای مد نظرش نبوده

                                 چند وقت پیش چیزی نوشتم

                        چیزی که هرچند چند خط ساده بود ولی احساس واقعی ام بود

                                    اما آن تکه کاغذ را گم کرده ام

      فقط این ها را از آن متن به خاطر دارم

            « هیچ کس مرا صدا نزد

                                    هیچ کس مرا به خود نخواند»

      این مطلع کارم بود

                        اما تمام آن را به فراموشی سپرده ام

           چند روزی است که چون دیوانگان همه جا را برای یافتن احساس گم شده ام گشته ام

      ولی نیست که نیست

            روزی چیزی می خواندم که حس کردم با من حرف می زند و مخاطبش منم

                        شماره آن صفحه را روی کاغذی یادداشت کردم

     اما آن کاغذ هم نیست

                        نشانه ها یک به یک مرا ترک کرده اند

                                   این نشانه ی چیست

ستاره ای از آسمان شب جدا شد و حرکت کرد

ماه از او پرسید: کجا میروی

ستاره پاسخ داد: در آسمان شب ستاره زیاد است

 آنقدر زیاد که قابل شمارش نیست

پس می روم ستاره ی آسمان دل کسی شوم

که ستاره ای برای شمردن ندارد

نمی دانم ستاره شمردنها

تا به کی باید کار من باشد

 نمی دانم به روی ایوان شب تنها نشستن ها

 تا به کی باید کار من باشد

 نمی دانم به امید قاصدک شادی نشستن ها

 تا به کی باید همراه من باشد

***ستاره های سربی***

در سکوت تنهایی خود به یادت می افتم

 و سرپای وجودم از عشقت لبریز می شود

به امید روزی که بیایی

 و غروب دلتنگیها  را به سپیده با تو بودن برسانی

 و دفتر سرنوشت

 مرا با سرانگشت معجزه گرت ورق بزنی

وقتی  به تو فکر می کنم

در خلوت تنهاییم دیگر تنها نیستم

آنقدر با نیامدنهایت غرورم  را شکستی

که آخر نمی دانم

با آمدنت کدامین تکه های دلم شاد می شوند

دوستت دارم

به چشمانی كه رنگش رنگ شبهاست

 به آن نازی كه در چشم تو پیداست

به لبخندی كه چون لبخند گلهاست

به رخسارت كه چون مهتاب زیباست

 به گلهای بهار و عشق و هستی

 به قرآنی كه او را می پرستی

 قسم ای نازنین تا زنده هستم

 تو را من دوست دارم....می پرستم

تو رو به قیمت جون
به همین یه لقمه نون
تو رو به ماه آسمون
به عاشقای بی نشون
تو رو به حرمت چشات
به همه مقدسات
تو رو به خود خدا
به هق هق شبونه ها
قسمت می دم
قسمت می دم از عشقم نگذری
قسمت می دم که از اینجا نری 
تو اگه بخوای فقط با یک نگاه
من برات خورشیدو آتیش می زنم
یه روزی دلم اگه تو رو نخواد
من اونو از توی سینه می کنم
تو رو به خود خدا
به تموم این شبا
تو رو جون رازقی
به نماز عاشقی
قسمت می دم
قسمت می دم از عشقم نگذری
قسمت می دم که از اینجا نری

من تمنا كردم
كه تو با من باشي
تو به من گفتي
هرگز هرگز
پاسخي سخت و درشت
و مراغصه اين هرگز كشت

آرزويم اين است

نتراود اشک در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي

عاشق آنکه تو را مي خواهد

و به لبخند تو از خويش رها مي گردد

 و تو را دوست بدارد

 هر آن اندازه که دلت مي خواهد

  گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست 

 بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست

 گفتم که کمی صبر کن و گوش به من  کن

 گفتی  که  نه باید برم  حوصله ای  نیست

  پرواز  عجب  عادت  خوبیست  ولی   حیف

  تو  رفتی  و  دیگر  اثر  از چلچله ای  نیست

  گفتی که  کمی فکر  خودم باشم و آن وقت

 جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

 رفتی  تو  خدا  پشت  و  پناهت  به  سلامت

 بگذار  بسوزد  دل  من  مساله ای   نیست

اگر يه آرزو داشتم

 مي خواستم اشک تو باشم

 توي چشات متولد بشم

 و روي لبهات بميرم

 اما اگر تو اشک من بودي

از ترس از دست دادنت

 هرگز گريه نمي کردم

درکلاس محبت پشت نيمکت هاي صميميت

 درس عشق ودوستي ويکي شدن راآغازکرديم

 حال به آخرين درسش رسيديم

درسي که خوبست توهم آن رابداني

عشق بايدورزيدبه همسفرزندگي

 وبايدماندگاربوددرقلب ياران

 پس اي دوست! اي مهربان! اي همسفر!

 هميشه به يادتوخواهم بود

وهيچ گاه تورافراموش نخواهم کرد

امروز

بر خاك این كاغذ

بذر عشق می‌افشانم

خوشه‌های امید را درو می‌كنم

و تنور ایمان را می‌افروزم

تا فردا

شعر نان را

بر سفره ‌تو بگذارم

با دیدن تو

همه شاعر می‌شوند

و همه سلام‌ها

شعری ناب

با دیدن تو

همه بیمار می‌شوند

و همه ناله‌ها

شعری ناب

تو بیزاری از شعر

و می‌دانم

تنها

كسی كه سكوت كند

و هیچ نگوید

تو را با خود خواهد برد

براي خريدن عشق هر کس هرچه داشت آورد

‌ ديوانه هيچ نداشت و گريست

‌ گمان کردند چون هيچ ندارد مي گريد

‌ اما هيچکس ندانست که قيمت عشق اشک است

دوست داشتن هميشه گفتن نيست

 گاه سكوت است و گاه نگاه

 اين درد مشترك من و توست

كه گاهي نمي توانيم

در چشمهاي يكديگرنگاه کنیم

ازم دوري نكن دلم مي گيره
نذار اين لحظه ها رو غم بگيره
نذار اين حس خوب با تو بودن
توي دنياي من بره آسون بميره

تو با دلتنگيه من آشنايي
تو كه عاشق ترين عاشقايي
ازم دوري نكن من و نسوزون
نمي دوني چقدر تلخه جدايي

ازم دوري نكن دوري عذابه
ديگه به من نگو كه ناگزيري
تموم لحظه هات مال من بود
نبايد لحظات و پس بگيري

تو كه اين روزا غرق غروري
ميگي بازم رسيده فصل دوري
مي گي به اين  نديدن دل بريدن
بايد عادت كنم اما چه جوري

چرا با من دلت يكي نمي شه چرا
چرا اين دلهره تموم نمي شه چرا
نگو تنهاييه عاشق قشنگه
نگو تنهام ميذاري تا هميشه

دل تو اولین روز بهار

دل من آخرین جمعه سال

و چه دورند و چه نزدیک به هم

از خيالم گذری کن
از خيالم گذری کن شايد
زير تابوت دل‌انگيز نگاهت قدمی بردارم
يا تو را آه بلندی بکشم
به بلندای سپيداری که پشت پرچين زمستان به تو می‌انديشد
شايد از هيبت اين آه بلند
گل کند غنچهء بغضی که گلوگير من است
گهی از باغ خيالم گذری کن
تا فراموش کنم خانهء عشق، خراب آباد است
از خيالم گذری کن شايد
من بازنده به بازی گيرم مهره هايی که مرا باخته‌اند
با حضورت شايد
بويی از نغمهء يک کبک بهاری به مشامم برسد
یا پر از رايحهء شيههء يک اسب قزل، در شميم شبدر
به بهار انديشم
از خيالم گذری کن ای عشق

فقط سکوت می کنم چون به من اجازه ی دیدن می دهد

پروانه می شوم

 که بسوزی تن مرا

ولی من همچنان

پروانه ات خواهم ماند

گفت دیگر تو را نمی خواهم.........نگاهش کردم و خندیدم

گفت نگاهم نکن دیگری را می خواهم........سکوت کردم

گفت حرف بزن مگر نه اینکه دوستم داری

پس بخواه هر آنچه را که می خواهی.........حرف زدم

گفت نمی خواهم صدایت را بشنوم.........سکوت کردم

گفت تو مغروری........به یادش آوردم

گفت تنهایم بگذار هرگز دوستت نداشتم...........گریه کردم

گفت با گریه ات مغلوب نمی شوم..........گریستم

فریاد زدبرو...برو...برو

اکنون نمی دانم می روم چرا؟؟؟ و به کجا

به شعرم رنگ غم دادی و رفتی

                  نکردی از دلم یادی و رفتی

   تو بی آنکه بپرسی از گناهم

                   دلم را پس فرستادی و رفتی

بعد از این تنهاییم را با تو قسمت می کنم

وسعت احساس شب را با تو خلوت می کنم

می نشینم روبرویت مثل حس آینه

      ساده    اما     عاشقانه      

با   تو صحبت می کنم

من وقتی که بچه بودم 

 وقتی که قصه لیلی و مجنون رو شنیدم

مجنون رو مسخره می کردم

ولی حالا که خودم گرفتار به همون درد شدم

تازه دارم مجنون رو در می یابم

 وقتی که فیلم لیلی و مجنون رو دیدم

 کلی نشستم و گریه کردم .... مریم عزیزم دوستت دارم 

برای من همین بسه که تو باشی

و همیشه خوشحال باشی من نیز خوشحال می شوم

نمی گویم عاشقت شدم

                          چون عشق صرفا تملک معشوق است

ولی می گویم دوستت دارم 

                چون که دوست داشتن تملک معشوق

 همراه با عشق است

ماه چهره ی من

دوستت دارم