يادم باشد : 

حرفي نزنم که دلي بلرزد و خطي ننويسم که کسي را آزار دهد

              یک کودک غریبه

                           با چشمهای کودکی من نشسته است

                  از دور

                             لبخند اوچقدر شبیه من است

              آه،ای شباهت دور

                                         ای چشمهای مغرور

                            این روزها که جرات دیوانگی کم است

                                                بگذار باز هم به تو برگردم

            بگذار دست کم

                                         گاهی تورا به خواب ببینم

                        بگذار  در خیال تو باشم

                                           بگذار

                         بگذریم

                                                 این  روزها

                      خیلی برای گریه دلم تنگ است

از دریا پرسیدن عشق چیست؟گفت: خشکیدن

از گل پرسیدن عشق چیست؟گفت: پرپر شدن

از زمین پرسیدن عشق چیست؟گفت: لرزیدن

از آسمان پرسیدن عشق چیست؟گفت: باریدن

از انسان پرسیدن عشق چیست

ناگهان ندایی از درونش گفت جدایی

از کودکی پرسیدن عشق چیست؟ گفت: بازی

از نو جوانی پرسیدن عشق چیست؟گفت: رفیق بازی

از جوانی پرسیدن عشق چیست؟گفت: پول ثروت

از پیر مردی پرسیدن عشق چیست؟گفت: عمر

از عاشقی پرسیدن عشق چیست 

 چیزی نگفت آهی کشید و سخت گریست

روز پرستار و ولادت حضرت زینب (س)

را به تمام پرستاران و مادران زحمتکش تبریک میگویم



السلام عليكِ يا زينب كبري، السلام عليكِ يا بنت رسول الله، السلام عليكِ يا بنت اميرالمومنين (سلام الله)

برای تو می نویسم که

 بودنت بهار و نبودنت خزانی سرد است.

تویی که تصور حضورت سینه بی رنگ نوشته ام را

نقش سرخ عشق می زند.

 در کویر قلبم از تو برای تو می نویسم.

 ای کاش در طلوع چشمان تو زندگی می کردم تا مثل باران

 هر صبح برایت شعری می سرودم

آن گاه زمان را در گوشه ای جا می گذاشتم و به شوق

 تو اشک می شدم و بر صورت مه آلودت می لغزیدم

ای کاش باد بودم و همه عصر را در عبور می گذراندم

 دوستت دارم

من امشب چون مترسک ها

کنار کاج پیر کوچه ی میعاد 

 ز رفتن، باز می مانم 

 و آنگه، آن ترنم های گرم آشنایی را 

 که بس شب های مهتابی 

 کنار کاج پیر کوچه ی میعاد 

برایم باز می خواندی 

 به گوش کاج فرتوت خزان دیده 

 من امشب باز می خوانم 

 و تو، آنگه ز پیچ کوچه ی خاموش می آیی 

 ولی، افسوس و صد افسوس 

 که در آن سوی کاج کوچه ی میعاد 

 ز رفتن، باز می مانی 

 و آن زیبا ترنم های گرم آشنایی را 

 به گوش دیگری، آرام می خوانی 

 و من، این سوی کاج پیر فرتوت خزان دیده 

 به تندی اشک می ریزم

نگام افتاد به برگ خشك توي گلدون كه نگاش تو نگاه من بود

مي گفت منم مثل تو عاشق بودم ولي اين عاقبت و انتهاي منه

نمي دونم اين صبح و اين شب از من عاشق چي مي خواد

هرجا مي رم مثل سايه پا به پا دنبالم مياد

حالا با ياد عطر تنت زده مي شم مي ميرم

سراغتو من امشب از اين باد سرد مي گيرم

مي گم اي كاش اون برام بوي عطر مو هاتو بياره

كي مي شه اين تنهايي در من بميره

حس زندگي تو وجودم يه بار ديگه جون بگيره

هي مي گم به خودم كه شايد حق قلب من همينه

كه مثل اون برگ خشك تو گلدون با لب تشنه مي شينه

ساده بیا دست منو بگیر و

ساده نگیر این همه سادگی رو

ساده نگیر اگه هنوز میتونی

پای غم سادگی هات بمونی

خسته نشو اگه تموم راه

پیش تو و سادگی هات بسته شن

طاقت بیار اگه همه ادما

از اینکه پا به پات بیان خسته شن

تمام دستهایم را به ترنم گشوده ام

و انگشتهایم را به نوشتن ترغیب کرده ام

تا آرزوهایم را و عاشقانه هایم را

که گاهی  شبم را پرستاره کرده اند

و گاهی روزم را بی خورشید

 بنگارم و قلب سفید کاغذ را

 تیره سازم که تیرگی قلبم را

 به سفیدی کاغذ اندکی تسکین بخشم

آه... امشب بوي باران تازه است

التماس گريه بي اندازه است

تازگي ها شب برايم آشناست

من و شب هستيم

غم هم پيش ماست

مي نويسم گاه زيبا گاه زشت

مانده ام در لابلاي سر نوشت

روز از گنجايش غم خالي است

شب براي گريه هايم عالي است

دل من یه روز به دریا زدو رفت

                                   پشت پا به رسم دنیا زد و رفت

        یه دفعه بچه شد و تنگ غروب

                                  سنگ توی شیشه فردا زد و رفت

        حیونی تازه آدم شده بود

                                  به سرش هوای حوا زد و رفت

        زنده ها خیلی براش کهنه بودن

                                  خودشو تو مرده ها جا زد و رفت

        دنبال کلید خوشبختی می گشت

                                  خودشم قفلی رو قفلها زد و رفت

                           تقديم به اميد زندگاني ام، تقديم به شکوه شب و شکوه مهتاب،

                                       تقديم به اشکهاي سوزان روي کوه گونه هايت  

                                                    تقديم به خنده هاي دلنشينت و نگاه هاي پنهانت 

                           تقديم به تو اي خيال من اي آسمان قلبم

                             و اي سرچشمه ي الهام من تقديم به تو اي محبوب ترين قلبم. 

               تقديم به تو که يادت از فکر من ، عشقت در قلب من ،

                                          و نگاهت هميشه در ذهن من ماندگارو

                                                             عطرمهربانيت هميشه در وجودم جاريست .

                    ميداني که طاقت دوري از تو را ندارم

                                                       ولي جدايي با تو را دوست دارم.

                                                                             مي داني چرا؟

                     چون با اينکه جدايي از تو بسي برايم دشواراست 

                                            ولي در عين حال دلپذير هم هست   ، زيرا 

                            به خاطر تو دلتنگي به سراغم مي آيد .

                  پس بدان که دل تنگي ها را هم بخاطر تو دوست دارم

                                                                           و تو از حال من خبر نداري .

                                              بنابراين:

                    هر که مي خواهد من و تو ما نشويم مرگش باد و خانه اش ويران.

                             اي عشق من ، اي عزيزترينم:

                            چه خوب شد که به دنيا آمدي و چه خوب شد که دنياي من  شدي .  

                     پس:    

                            براي من بمان و بدان که هيچ چيز با ارزشتر از عشق نيست

                                         و بزرگترين ويژگي عشق بخشايش است.

                       بنابراين:

                                           قلبم را که لبريز از عشق است به تو تقديم مي کنم

                                                     و سوگند مي خورم که تا ابد :

                                                    عاشقانه دوستت بدارم .

دلم گرفته برای تو می نویسم

 برای تو که خیلی عزیزی پیشم

کاش می شد به آن روزها برگشت به آن روزهای خوب گذشته

به ان روزهای خوش با هم بودن

به ان شب های بی ستاره ای که بی هیچ اضطراب

 ودلهره سر بر بالین خواب می گذاشتیم

وتا صبح هزاران هزار رویای رنگین مهمان چشمان پر امیدمان بود

ای کاش من وتو در پیچ وخم آن روزها گم نمی شدیم

وبه امروز نمی رسیدیم

ای کاش کوله بار خاطرات ویادگاری های

دوران خوش با هم بودنمان را در کوچه ای

که سرشار از سروصدای خنده هایمان بود

 جا نمی گذاشتیم.ای کاش

اما حالا به اینجا رسیده ایم

کاش به من می گفتی

 که جدایی من وتو

 دروغی بیش نیست

با تمام وجود صدایت می کنم 

 صدایت می کنم تا نگاهم کنی

نگاهم کنی تا چشمان پر از اشکم را ببینی 

 اشکهایم را ببینی تا دلت برایم بسوزد 

دلت بسوزد تا یک لحظه بیشتر کنارم بمانی 

 آن وقت از ته دل فریاد خواهم زد و به تو

خواهم گفت صادقانه 

 دوستـــــــــــــــــــــــــــــــــــت دارم

آن وقت شاید دیگر هرگز تنهایم نگذاری

خودت را از کسي پس نگير

 شايد اين تنها چيزيست که او دارد

 وقتي ميگويي دوستت دارم

اول روي اين جمله فکر کن

 شايد نوري را روشن کني

که خاموش کردن آن

به خاموش شدن او ختم شود

آرام باش، آرام باش

تو خدا را داري

آن حقيقت، آن يگانه، آن هوادار شبانه

آرام باش، آرام باش

تو خدا را داري

آن معبود، آن پاکي، آن همه خوبي و احساس و بهار را داري

آرام باش، آرام باش

تو خدا را داري

پس نگو تنهايم، پس نگو بي ياور، بي يارم

تو خدا را داري

يعني عشق، معبود، سنگ صبور دل من، دل تو

پس خموش

ما خدا را داريم

خدايا، پروردگارا، سپاسگزارم

به عزت آن نام كه تو خواني

و به حرمت آن صفت كه تو چناني

درياب مرا كه مي تواني

 انعكاس نا باور  نگاهم را

        در چشمانش تاب آوردم

          و

          سنگيني كلام را در گفتارش

           درد

          از مرز هاي تحمل در گذشت

         و من

        در سكوتي بي مجال و پر اشوب

             با او

        در گاهواره ي زمان

         غم زمين را با يكديگر تقسيم كرديم

سلام: من حرفی برای گفتن ندارم

 ولی در عوض می خوام

 از یک نفر تشکر کنم

 و اون کسی بود

که باعث ساختن این وبلاگ شد

 خیلی مرسی

بابت همه چیز ممنون

انتظار سخت است
فراموش کردن هم سخت است
اما اینکه ندانی باید انتظار بکشی یا فراموش کنی
از همه سخت تر است

حكايت بي انتهاي عشق را

تا بداني كه محبت وعشق را

در چشمان تو آموختم

و با تو آغاز كردم

پس برايم بمان

تا عشقم را تا ابد نثارت كنم

تا انتهاي جاده زندگي با من بمان

كه زيباترين شعر زندگي را برايت نجوا كنم

مي خواهم اين را بداني كه صادقانه
و عاشقانه

دوستت دارم

گفتم : می مانم تا ابد

تا هر زمان که تو بخواهی

گفتی : می دانم

گفتم : چشمانت را در بهترين نقطه دلم قاب کرده ام برای هميشه هر گوشه دلم

را که می بينم تو هم آنجايی

گفتی : می دانم

گفتم : برای من از تو دوست داشتنی تر وجود ندارد

باز هم گفتی می دانم

امروز چندمين روز است که تو رفته ای و من هيچ گاه اين را نمی دانستم

که تو برای من به ياد من و دوست دار من نيستی

...باز هم می گويم : منتظرت می مانم شايد فقط شايد روزی برگردی

قهرمان  قصه ها در دور دست ها پیداست

نگاهم را به جلوی پایم می اندازم

تا در انتظار آمدنش به رخوت دچار نشوم

روز ها هم چنان از پي هم مي گذرند

 گويي زمان با من سر جنگ دارد

مرا به جنگ تن يه تن مي طلبد

قصد دارد نيمه جاني را که دارم از آن خود کند

مي پذیرم

جنگ را

شکستن را

مردن را

فراموش شدن را

فرسودن در نا امیدی را

هرچند من اکنون نيز فراموش شده ام

از خاطر ها محو

و به محفل فراموش شدگان بيچاره پيوسته ام

              ... چه ساده می شکنیم همه چیز را

دلمان خوش است که می نويسيم

و ديگران می خوانند

و  عده ای می گويند

 
آه چه زيبا و بعضی اشک می ريزند

و بعضی می خندند

دلمان خوش است

 
به لذت های کوتاه

به دروغ هايی که از

 راست بودن قشنگ ترند

به اينکه کسی برايمان دل بسوزاند

يا کسی عاشقمان شود

با شاخه گلی دل می بنديم

 
و با جمله ای دل می کنيم

دلمان خوش می شود

 
به برآوردن خواهشی و چشيدن لذتی

 
و وقتی چيزی مطابق میل ما نبود

چقدر راحت لگد می زنيم

 
و چه ساده می شکنيم

همه چيز را

همیشه به بلنــدی شــب یلدا مــی خندیــدم

بلند ، طولانی ، ماندگار

فقـــط بــرای یک دقیقـــه

چقدر خندیدم بــرای این یک دقیقـــه

اما آن روز که بار سفر بسته بودی و گفتم یک دقیقـــه بیشتر بمان

و تــو گفتی :وقت تنــگ است ، کوله بــار بــاید بســت 

 بــاید رفــت

آن روز فهمیدم ایــن یک دقیقـــه های غریبانه

چه غـــوغــایی می کنند

یک دقیقـــه بــا تــو بودن چقدر

مهــــــم اســت

طولانـی اســت

مــاندگار اســت

چقدر گریســـتم بــرای این یک دقیقـــه

تقدیم به بهترینم

تو همان عابری هستی

که خزان دلم را با گامهایت

بهار عشق کردی

تو تکرار بارانی

و نگاهت تابلوی قشنگ شبی زیباست

که مرا می خواند

به که باید گفت 

" دلم آواره توست "

وقتی تو پیروز میشی من با غرور به همه میگم

اون دوست منه

وقتی می بازی کنارت می شینم و آروم بهت میگم 

...من دوست توام

همه آدمها خوابند و من در حال بیداری و ...

حال و هوای نیمه های شبو دوست دارم

سکوت راز آلود و وهم انگیزش

 آرامش بخشه

و بهترین دقایق رو برای تفکرات عمیق آدمی داره

می نویسم

با چشمانی پر از اشک با نگاهی سرشار از التماس

با دستانی لبریز از عطر گل مریم

با دلی به زلالی اب روان و با زبانی پراز ذکر تو

...سرگذشت پسر غم
بهار سبز و خرم ، بعد از زمستان سپيد

كه خزان زردي را پشت سر گذاشته بود رسيد

 ولي عمرش با آنهمه زيبايي كوتاه بود 

 و در این بهار زیبا 

كسي قدم به اين جهان خاكي گذاشت

 آن موجود من بودم ، محمد نامم نهادند
اينك فراموش شده ديار غربتم

ساكن شهري پر از غم

پسری هستم كه عطر تنم بوي وطن

جامه تنم خاك وطن

 و اعضاي وجودم

 عشق دوست داشتني ام هست و خواهد بود

۲۲سال از عمرم را در تنهايي و غربت به سر بردم

در ميان مردمي كه هنوز هم برايم ناآشنا هستند

زنده هستم

و زندگي مي كنم

... به اميد اينكه روزي

خوب من

 توشه راهت

 سبدی از مریم باد

به نام خدایی که سکوت شب را آفرید تا در این تنهایی همیشه به یاد تو باشم

عزیزم نمی دانی چگونه باید برای تو که عزیزترینی بنویسم وبا چه احساسی وبا چه زبانی احساساتم را بیان کنم ، مهربانم با قلبی پر از عشق وبا حسی بی قرار وبا زبانی ساده  وبی ریا به تو تک ستاره آسمان  عشقم  می گویم  : دوستت دارم ... به توی که آمدی تا امید زندگیم باشی  ، آمدی تا حس بودن را در من زنده کنی ، آمدی تا وجودم را از عشق لبریز کنی و آمدی تا تکیه گاه محکمی چون تو داشته باشم .

عزیزم بگذار بگویم که تنها یاد توست که این دل تنها را بیدار نگه داشته است ، دلم می خواهد دیوارهای  روبرویم همه پنجره شوند ومن تو را در چشمانم بنشانم ، چشمانی که انتظار تو را کشیدند و برای دوری تو و نبودنت  گریه کردند وبسیاری از دردها و غمها را دیدند وحرفی به زبان نیاوردند.باز غمگین از نبودن تو در کنارم در گوشه ای همیشه خلوت کز کرده و به تو می اندیشم از اینکه تنها نشسته ام افسوس می خورم ای کاش می توانستم  تنهایی ام  را برایت معنا کنم و از گوشه به گوشه شهر و کوچه های غریبه غم گرفته برایت زمزمه کنم و بخوانم .بگذار درد هایم را فقط با دستهای تو درمان کنم وحرفهایم را فقط با چشمان تو در میان بگذارم ، بگذار که تا  ابد این   چشمها انتظار تو را بکشند .

این چشمها را رد نکن که برای دیدنت عجیب مشاق و بی تاب است.

به امید روزی که طلوع آفتاب زندگانیت را با هم و در کنار هم جشن بگیریم.

من به اندازه زیبایی تو تنهایم    تو به اندازه تنهایی من زیبایی