زیباترین فصل خدا

برای داشتن تو به التماس زیباترین فصل خدا نشسته ام

فصل اشک ریزان آسمان

فصل طلایی

برگریزان

برای داشتنم شتاب کن قبل از آنکه

برگریزان شوم

که خدا شانه هایت را انقدر قوی نگه دارد که این تن خسته من را تا

ابد تا سالیان سال مرحم باشد

تو ای تنها تکیه گاه شبهای تنهایی دلم برایم دعا کن

که در آغوش تو جان دهم و بمیرم

دیار باقی با منظره چشمان تو برایم جاودانه است

دوستت دارم

شاید بتوانم سوگند یاد کنم که دیر زمانیست

برای از تو مردن

اشک مجالم نمی دهد

دیگر نمی دانم به کدامین بی پناهی پناه برم

برای غم دوریت

برای تسکین این دل زهر خورده

چه پادزهری بیابم

نمی دانم  باز می خواهم به دل تو پناه برم

آنجاست که برایم امن ترین جاهاست

بارانی ندارم جز اشک چشمم

بارانی ندارم جز خون باران دلم

باران چشمم ای کاش سیل بی امانی می شد و قربانیش من بودم

دیگر بریده ام دیگر نای حرف زدن

گفتن

ترسیم کردن

تفسیر کردن ندارم

آرزوی یک لحظه سکوت را دارم

سکوتی که در ابدیت به هیاهو برسد

من بینای توام و در  آتش سوزان خود روز به روز آب می شوم

و سکوت می کنم برای زیاد تر نشدن شعله وجودم

لیلی مجنون گریز

خدایا

خدایا

می خواهمش می پرستمش

او را  بعد تو می پرستم

تو خدای خالق منی جسمم قلبم راهم را تو خالقی

ولی او خالق روح من است

برای دمیدن روحم او را وسیله قرار دادی

آری من بنده دیوانه ای هستم که او را شریک تو دانستم

تو خدای تمامی منی

خدایا

عاشقم و محجور

تو را کمک کننده می خوانم پس کمکم کن

خدایا من او را از تو می خواهم

می خواهمش با همه بد و خوبش اورا از تو می خواهم

برایم خلقش کن

همین حالا و بی چون و چرا

نه من دیوانه نیستم

عاشقم

عاشقی نابینای دنیا

عاشقی ناشنوای حرفها

بنده ای بی حس سیلیها

من بنده لیلی ام و مجنون نمی خواهم او را می خواهم او که

از اسارت من گریزان است

شیرین و فرهاد

ویس

رامین

خسرو  و

اینا همه عشق دو طرفه داشتن نرسیدن

من و تو حاصل این رابطه یک طرفه را به کجا می بریم

نمی دانم برای اتمامش به چه رنگ جامه به تن کنم که لایق

سالیان دراز عمرم باشد

برای از دست دادنت دیگر اشکی به چشم ندارم می دانی چرا

من برای به دست آوردن تو دریا را پدید آوردم

و تو بر ساحلش نوشتی پوچ باش عزیزم

دیواری برای تکیه دادن هم ندارم

حال که دیواری یافتم صاحب

دیوار مرا میراند آخر این بخت سیاه

 تا به کی قصد آزار مرا دارد

خدایا مرگم را برسان که دیگر آزار ندهم

وگاه می اندیشم به مرگ        

 که من به مرگ می اندیشم

ومرگ این عفریت عجوزه

هر روز می بینم او را بر بلندای زندگی

اوتشنه جان من است

وبعد

من به مرگ نمی اندیشم

من به زیبایی دل انگیز چشمان تو می اندیشم

من از پايه داغون شدم و تو نديدي

حال تلاش بي حاصل مكن

كه ديوانه وار خراب تو شدم

همیشه برای بخشیدن به گذشته ها سفر می کردم

برای بدست آوردنت کدامین را ه را نشان قرار دهم

که در تو گم نشوم

من تمام وجود تو را از برم ولی راه به

بیراهه را بلد نیستم

نمی توانم تو را بیراهه بدانم

چون تو خود  منی

عشق

خدا

دنیا

حیات

مرگ

من دست توست پس راه را برایم روشن کن

ای همه هستی من

دوستت دارم و به قداست همین دوست داشتن

هزاران بار قربانیت می شوم

دوستت دارم ای دوست داشتنی ترین خاطره زندگیم

از تاریکی قبر نمی ترسم که سیاهی پیشانیم چشمان را آماده کرد

از سوال و جواب حراس ندارم که عشق تو زبانم را بست

از آتش جهنم نمی ترسم  که گرمای عشق تو سوزانترین بود

از تو نترسیدم  که ای کاش از تنت می ترسیدم  که دیوانه ام نکند که کرد