تنها

هنگامي كه خاطراتم را مي بوسم

در مي يابم كه ديريست  مرده ام

چرا كه لبان خود را از پيشاني خاطره تو سرد تر مي يابم

از پيشاني خاطره تو

اي يار

اي شاخه جدا مانده من

چقدر آرزو داشتم دیگران حرفهای مرا بفهمند

و چقدر دوست داشتم نگاه خیسم را درک کنند

چقدر دلم می خواست یک نفر به من بگوید

چرا لبخندهای تو اینقدر بی رنگ است

اما کسی نبود

همیشه من بودم و من بودم و تنهایی

 همراه با دفتری پر از شعر

آری با شما هستم...شما دوستانی که بی تفاوت از کنارم گذشتید

حتی یک بار هم نپرسیدید

چرا چشمهای تو بارانی است

شما که بی رحمانه لبخند ساده ام را سوزاندید

و نگاه بی ریایم را خاموش کردید

شما که یکسره به فکر خودتان بودید

جرم من چیست

_{نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند}

_{مثل آسمانی که امشب می بارد}

_{و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند}

_{و چشمانم را نوازش می دهد}

_{تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم} 

در مراسم تدفين خودم شركت مي كنم

دريغ از يك شاخه گل بر مزارم

تنها مي ايستم

به تماشاي سكوت درختان

و شنيدن هياهوي باد

كسي نيست

جز خودم

جز تپيدن شقيقه ها

جز تازيانه ثانيه ها

جز تاريكي در هم پيچيده افق

جز لرزش پاها بر سستي خاك

جز هيچ كس

نه دستي بر دست

نه دستي بر شانه

نه نوري در خانه

نه شوري در ميان

نه عشقي در نهان

هيچ آري پر از هيچي

عظمت اين پوچي

مرا مي ترساند

مي لرزاند

مي گرياند

مي خراشد م

به شدت آگاهم مي كند

كجاست بي هوشي

كجاست فراموشي

خاموشي خودكشي

حتي مرگ هم نابودي نيست

كجاست نابودي مطلق

رهايي از امتزاج

رهايي

رهايي

رهايي

دلم برای کسی تنگ است
که چشمهای قشنگش را
به عمق آبی دریا می دوخت
و شعر های قشنگی چون پرواز پرنده ها می خواند
دلم برای کسی تنگ است
كسی كه خالی وجودم را از خود پر می كرد
و پری دلم را با وجود خود خالی
دلم برای کسی تنگ است
کسی که بی من ماند
کسی که با من نیست
دلم برای کسی تنگ است
که بیاید
و به رفتنی پایان دهد
دلم برای کسی تنگ است
که آمد
رفت 
و پایان داد

کسی که من همیشه دلم برایش تنگ می شود

فریاد می زنم

 برای پاسخ فریادم

 تو را می جویم ولی نمی یابم

تو کجایی عشق بی عاشق من

قشنگ يعني چه

 قشنگ يعني تعبير عاشقانه ی اشكال

و عشق، تنها عشق

تورا به گرمي يك سيب مي كند مانوس

و عشق، تنها عشق

مرا به وسعت اندوه زندگي ها برد

مرا رساند به امكان يك پرنده شدن

و نوشداروي اندوه

 صداي خالص اكسير مي دهد اين نوش

چرا  دلت گرفته ، مثل آنكه تنهايي

 چقدر هم تنها

 خيال مي كنم

دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستي

 دچار يعني

عاشق

و فكر كن كه چه تنهاست

اگر كه ماهي كوچك، دچارآبي درياي بيكران باشد

 چه فكر نازك غمناكي

و غم تبسم پوشيده نگاه گياه است

و غم اشاره محوي به رد وحدت اشياست

 خوشا به حال گياهان كه عاشق نورند

و دست منبسط نور روي شانه آنهاست

نه، وصل ممكن نيست

هميشه فاصله اي هست

اگر چه منحني آب بالش خوبي است

براي خواب دل آويز و ترد نيلوفر

هميشه فاصله اي هست

دچار بايد بود

و گرنه زمزمه ی حيات ميان دو حرف

حرام خواهد شد

و عشق

سفر به روشني اهتزاز خلوت اشياست

و عشق

صداي فاصله هاست

صداي فاصله هايي كه

غرق ابهامند

هميشه عاشق تنهاست