شبی غمگین،شبی بارانی وسرد

           مرا در غربت فردا رها کرد

دلم در حسرت دیدار او ماند

            نگاهم را گرفتار فنا کرد

به من می گفت تنهایی غریب است

           ببین با غربتش با من چه ها کرد

تمام هستی ام بود و نفهمید

          که در قلبم چه آشوبی به پا کرد

و او هرگز سکوتم را نمی دید

         اگر چه تا ته دنیا صدا کرد

آنقدر در تنهایی و سکوت نام تو را فریاد زدم

انقدر در سکوت و تاریکی اشک ریختم

که دنیای تیره ام

برای همیشه تیره ماند

آنقدر از تو گفتم و نیامدی

آنقدر برای با تو بودنم دعا کردم و نشد

که دیگر توان سخن گفتن ندارم

انگاری صدای پا می آيد

هاي غريبه كيستي

قامتت آشناست

سخني بگو شايد تو همان آشناي من باشي

هاي با توام

كجا مي روي

مرا دوباره تنها رها مكن مرا نجات بده

ميدانم تو هماني كه ساليان دراز به انتظارش نشسته ام

ميدانم تو همان آرامش بعد از طوفاني

ايستاده اي چه چيز را نظاره مي كني

آري منم همان زيبا روي دلت

تعجب نكن گرد پيريست

كه هديه خود تو به گيسوان سياه من است

بيا هنوز آغوشم براي داشتنت بي قرار است