حال که درک انسانها

پنجه به دیوار کشیدن می ماند

پس من می خوابم

تا به دیوار ها بدهکار نباشم

دلم به وسعت چشمهای عاشقت تنگ است

دیوارهای نقاشی کرده ام را رنگ بزنید

عشق را با مداد نمی شود رسم کرد

دیگر از کشیدن این گونه طرحها حیرانم

نه اینکه از تراشیدن مدادهای بی نوکم در هراسم

نه

اینجا هر از چند گاهی به پاس روزها و شبهای بی قراریم

خط می کشم

خیلی دلم گرفته از خیلی ها

سرد است این جا..خیلی سرد

ان چه نان که رعشه های روحم را احساس می کنم

زانوانم مرا پناه دهید

سال هاست در خودم متروک مانده ام

میل دردناکیست

در التماسی تلخ الوده می شوم

خودم را خط خطی می کنم

و جا می مانم

دلم غریب ترین اهل این حوالی است

از یک عاشق شکست خورده پرسیدم

 بزرگ ترین اشتباه؟ گفت عاشق شدن

گفتم بزرگ ترین شکست؟ گفت شکست عشق

گفتم بزرگترین درد؟ گفت از چشم معشوق افتادن

گفتم بزرگترین غصه؟ گفت یک روز چشم های معشوق رو ندیدن

گفتم بزرگترین ماتم؟ گفت در عزای معشوق نشستن

گفتم قشنگ ترین عشق؟ گفت شیرین و فرهاد

گفتم زیبا ترین لحظه؟  گفت در کنار معشوق بودن

گفتم بزرگترین رویا؟ گفت به معشوق رسیدن

پرسیدم بزرگترین ارزوت؟ اشک تو چشماش حلقه زد

و با نگاهی سرد گفت: مرگ

توي ساحل روي شن ها قايقي به گل نشسته 

يکي با چشمون گريون گوشه اي تنها نشسته

نگاه پر اضطرابش به افق به بي نهايت  

ساکته اما تو قلبش داره يک دنیا شکايت

تو مي روي و من فقط نگاهت مي کنم

 تعجب نکن که چرا گريه نمي کنم بي تو

يک عمر فرصت براي گريستن دارم اما براي تماشاي تو

 همين يک لحظه باقي است

و شايد همين يک لحظه اجازه زيستن در چشمان تو را داشته باشم

صورتک

 جا مانده آنسوتر

چهره غمگین

نگاه خیس

سرزنش آمیز

خوف انگیز

صورتک بی من پریشان نیست

در آغوشم بگير

بگذار براي آخرين بار گرمي دستت را حس كنم

و مرا ببوس تا با هر بوسه ات به آسمان پرواز كنم

نگاهم كن و التماسم را در چشمانم بخوان

قلبم به پايت افتاده است نرو

لرزش دستانم و سستي قدمهايم را نظاره كن

تنها تو را مي خواهم بگذار دوباره در نگاهت غرق شوم

و بگذار دوباره در آغوشت به خواب روم

نرو

نگذار دوباره تنها شوم

نرو

پنجره ها رو وا کنین که عشقم از سفر میاد

برای غربت شبم مژده ای از سحر میاد

صدای پاشو می شنوم تو کوچه ها قدم زنون

پر می کشه دلم براش به سوی ماه تو آسمون

آهای آهای ستاره ها فانوس راه اون بشین

بگین بیاد از این سفر تو این شب ستاره چین

پنجره ها رو وا کنین گل بریزین سبد سبد

میاد که پیشم بمونه گفته نمی ره تا ابد

ستاره ها بهش بگین جدایی و سفر بسه

بگین که این شکسته دل یه عمره دلواپسه

بی تو ،من کجا روم؟کجا روم

هستی من از تو مانده یادگار

من به پای خود به دامت آمدم

من مگر زدست خود کنم فرار

تا لبم، دگر نفس نمی رسد

ناله ام به گوش ... نمی رسد

می رسی به کام دل که بشنوی

ناله ای ازین قفس نمی رسد