دیگر  از نوشتن عشقی به اسم شبه به فریاد آمده ام

نمی دانم تا به کی نویسنده شبهی از جنس عشق باشم

نمی دانم

نمی دانم

ترسیم او را به دست گیرم یا باز هم بسرایم

سراییدن تو برایم شیرین است

ولی شیرینی که عذاب می دهد مرا

دیدی چگونه بی قرارت شده ام

نمی دانم چشمانت به کدامین نقطه تراش داده اند

که هر چه تلاش می کنم نمی توانم به سوی خود بکشانمشان

تو ای دیوانه  عاشق آزار می دانی که من

به اندازه تمام ذات خلقت دوستت دارم

چرا دست به آزارم می زنی

من قانون تو را نمی فهمم

می دانی چرا

چون عاشقم

دیوانه  تر از توام

بی قرار و مستم

مست دستان توام

نمی دانم چگونه آن لحظه های خماری در عشقت را دیدی و

به کمکم نیامدی

شاید این هم ترد شده است

خدايـــــــــــــــــــــــــــــــــا مي خواهمش

ديـــــــــــــــــــــــوانه ترم نكن

چندتا دوسم  داري

يادته گفتم

 اندازه تمام دونه هاي بارون

يادته گفتي

بارون كه فصل داره تموم ميشه

پس يه روز هم دوست داشتنت تموم مي شه

يادته چه جوري التماس مي كردم

كه اينو بفهم عاشقتم

يادته راه و كج كردي و رفتي

يادته چجوري زانو زدم

اشك ريختم برات

تو نفهميدي كه بارون چشام

همون حكم بارون آسمون و داشت

ميدوني چرا تا

تو بخواي بفهمي كه من چقدر دوست دارم

من مّردم

ولي از تو مّردن به چيزه ديگست

تو چشاتو هم بزار تا ببيني كه

من چندين ساله مّردم

دلم عاشق شده و نمی توانم مهارش کنم

هر چه می گویم سکوت کن

تو زخمی خورده ای ولی انگاری نمی خواهد بفهمد

نمی دانم این هم تقدیری دیگرست

ضربان قلبم با حضورت به اوج می رسد

چشمانم بارانی می شود

بارانی که بی چتر ترین عابر خیابانش منم

تکیه گاه ندارم به سراغم نیا

                          من از یک شکست عاشقانه می آیم

                                   بگذار همه برای این اعتراف تلخ سرزنشم کنند

                                شکست نه برای پنهان کردن است، نه بهانه پنهان شدن

                              همه دلشان نقش های مثبت می خواهد و آدم های خوشحال

                                             اما من گمان می کنم این خیلی خوب

                                 است که نمی توانم ادای آدم های خوشبخت را در بیاورم

                                              می گویند از صبح بنویس، از آفتاب

                             اما من چگونه از خورشید بنویسم وقتی تمام وقت باران

                                              پنجره چشمانم را شسته است

                                                    بی ستاره ام و زرد

                                               با طعم معطرِ پائیزی که حضورش

                                           تنها معجزه لحظه های تنهایی من است

                                                   قیمت وفا شاید گران‏تر از آن بود

                                که بهانه دوست داشتنی زندگیم از عهده داشتنش برآید

                                                                        مهم نیست

                                     تمام سرزنش ها را می پذیرم و به بهانه تولد

                               حقایق غم انگیزی که درد را به درد می‏آورد و

                                            آتش را می سوزاند، می یابم

                               سقف اعتماد تعمیری ست، بدجوری چکه می کند

                                   و آغوش ترانه ایم همچنان از عطر تن او که

                                                باید پر باشد، خالیست

                     این دل دیوانه همیشه یک پادشاه ِ مغرور حقیقی داشته است

                                اما اگر ترانه هایم ثمره تخیل نبود

                                             به جنون نمی رسید

                              اعتراضی نیست، من که به او نمی رسم

                                                  به جنون ِ رسیده از او راضی ام

                             خلاصه غم ِ سنگینی است اگر سر نخواستن دلی دعوا باشد

                                     گرچه همیشه حق هم با برنده ها نیست، می شود

                                         در عین بازنده بودن سربلند بود و او را از

                                             کوچه پس کوچه‏های دنیا گدایی کرد

                                 قرار بود حقیقت را بگویم، سخت است، بی علاج است

                                                دانستنش کم کم آدم را می کشد

                             گریه شبانه می آورد، اما همین است، خبر کاملاً واقعی ست

                                                 او مرا دوست ندارد

                       من را، صورتم را، صدایم را، لباس پوشیدنم را، حتی ترانه هایم را

                   سکوت می کنم تا به خاک سپردن آخرین خاکسترهای آرزوی برباد رفته ام

                                                          آبرومندانه باشد

                               گریه می کنم اما، باشکوه مثل اقیانوس، بلندمثل اورست

                                             او نمی شنود و نمی داند که ماه

                                               خوشبختی مشترک همۀ بی‏ستاره‏هاست

                                              و اما یک سئوال کوچک می ماند

                                                 برای پرسیدن از کسی

                                        که بی پاسخ ترین سئوال فکر آشفته من است

                                             چی کار کرد این دل سادم

                                                         که از چشم تو افتادم