پروانه

parvaneh-sun — Sun, 30 Aug 2009 00:10:05 GMT

هر چه شکفتم تو ندیدی مرا
رفتی و افسوس نچیدی مرا

ماندم و پژمرده شدم ریختم
تا که به دامان تو آویختم

دامن خود را متکان ای عزیز
این منم ای دوست به خاکم مریز

وای مرا ساده سپردی به باد
حیف که نشناخته بردی ز یاد

همسفر بادم از آن پس مدام
میگذرم بی خبر از بام وشام

میرسم اما به تو روزی دگر
پنجره را باز گذاری اگر

تولدت مبارک عزیزم

parvaneh-sun — Thu, 30 Jul 2009 23:21:18 GMT

امروز فقط روز توست می خوام دنیا بدونه

برای اسم زیبات می خونم عاشقونه

تو آمدی به دنیا به قلب من نشستی

خوش آمدی عزیزم که عشق من تو هستی

منم تا دنیا دنیاست قدر تو رو می دونم

امروز تولد توست از ته دل می خونم

تولد تولد تولدت مبارک

مبارک مبارک تولدت مبارک

بیا شمعاروفوت کن

که صد سال زنده باشی

تولدت مبارک

تولد

parvaneh-sun — Thu, 30 Jul 2009 23:15:21 GMT

مریم عزیزم

زاد روز تو را از ته وجودم از اون اعماق قلبم

که تو رو اندازه ی خدا دوست داره تبریک می گم

parvaneh-sun — Sat, 16 May 2009 00:25:18 GMT

بعضی وقتها از نوشتن هم خسته می شوم

دیگر از نوشتن عشقی به اسم شبه به فریاد آمده ام

نمی دانم تا به کی نویسنده شبهی از جنس عشق باشم

نمی دانم

ترسیم او را به دست گیرم یا باز هم بسرایم

سراییدن تو برایم شیرین است

ولی شیرینی که عذاب می دهد مرا

parvaneh-sun — Sat, 16 May 2009 00:24:53 GMT

کلبه ای می سازم
پشت تنهایی شب
زیر این سقف کبود
که به زیبایی پرواز کبوتر باشد
چارچوبش از عشق
سقفش از عطر بهار
رنگ دیوار اتاقش گل یاس
عکس لبخند تو را می کوبم
روی ایوان حیاط
تا که هر صبح اقاقی ها را
از تو سرشار کنم
همه ی دلخوشی ام بودن توست
وچراغ شب تنهایی من
نور چشمان تو است
کاشکی در سبد احساسم
شاخه ای مریم بود
عطر آن را با عشق
توشه راه گل قاصدکی می کردم
که به تنهایی تو سربزند
تو به من نزدیکی وخودت می دانی
شبنم یخ زده چشمانم
در زمستان سکوت
گرمی دستان تو را می طلبد

parvaneh-sun — Sat, 16 May 2009 00:21:18 GMT

دیدی نتوانستم فراموشت کنم

دیدی چگونه بی قرارت شده ام

نمی دانم چشمانت به کدامین نقطه تراش داده اند

که هر چه تلاش می کنم نمی توانم به سوی خود بکشانمشان

تو ای دیوانه عاشق آزار می دانی که من

به اندازه تمام ذات خلقت دوستت دارم

چرا دست به آزارم می زنی

من قانون تو را نمی فهمم

می دانی چرا

چون عاشقم

دیوانه تر از توام

بی قرار و مستم

مست دستان توام

نمی دانم چگونه آن لحظه های خماری در عشقت را دیدی و

به کمکم نیامدی

شاید این هم ترد شده است

خدايـــــــــــــــــــــــــــــــــا مي خواهمش

ديـــــــــــــــــــــــوانه ترم نكن

parvaneh-sun — Sat, 16 May 2009 00:18:18 GMT

يادته گفتي

چندتا دوسم داري

يادته گفتم

اندازه تمام دونه هاي بارون

يادته گفتي

بارون كه فصل داره تموم ميشه

پس يه روز هم دوست داشتنت تموم مي شه

يادته چه جوري التماس مي كردم

كه اينو بفهم عاشقتم

يادته راه و كج كردي و رفتي

يادته چجوري زانو زدم

اشك ريختم برات

تو نفهميدي كه بارون چشام

همون حكم بارون آسمون و داشت

ميدوني چرا تا

تو بخواي بفهمي كه من چقدر دوست دارم

من مّردم

ولي از تو مّردن به چيزه ديگست

تو چشاتو هم بزار تا ببيني كه

من چندين ساله مّردم

parvaneh-sun — Sat, 16 May 2009 00:14:42 GMT

خاکم کنید

که سالهاست مرده ام

سالهاست من تابوتم را به دوش می کشم

دیگر تهمل ش را ندارم

بگزارید بیارامم

که جانم لبریز است از عشق

ولی گویا معنی اش را از یاد برده ام

میزند ولی دیگر صدایش را نمی شنوم

می کوبد ولی تپش ش را حس نمی کنم

می گرید ولی خیسی اشگهایش را درک نمی کنم

گفتم شاید من نمی فهمم ، من درک نمی کنم

نشان شما دادم

به جرم سادگی هایش

به جرم دلدادگی هایش

بر سرش سنگ زدید

دیوانه خطابش کردید و خندیدید

آنگاه بود که صدایش را شنیدم

صدای ناله هایش را

آه

دیگر دیر شده بود

وقتی به خود امدم که دیگر نبود

parvaneh-sun — Sat, 16 May 2009 00:05:18 GMT

دل بی تابم را به کدامین طبیب مداوا کنم

دلم عاشق شده و نمی توانم مهارش کنم

هر چه می گویم سکوت کن

تو زخمی خورده ای ولی انگاری نمی خواهد بفهمد

نمی دانم این هم تقدیری دیگرست

ضربان قلبم با حضورت به اوج می رسد

چشمانم بارانی می شود

بارانی که بی چتر ترین عابر خیابانش منم

تکیه گاه ندارم به سراغم نیا

parvaneh-sun — Fri, 15 May 2009 23:50:18 GMT

پای مسابقه هستی

آری

می خواهم تو را به مسابقه دعوت کنم

تو مرا ترسیم کن

و من تو را ترسیم کنم

شروع کنیم

یک

دو

سه

زمان مسابقه همان هنگام که تو کار را تمام کنی

تو چه صبورانه کار و می کنی بدون آنکه

مرا نگاهی کنی قلم را

حرکت می دهی

در این دل آشوب است

انگاری در کوره آجر پزی نشسته ام

مسابقه کمتر از یک ربع تمام شد

تو توانستی مرا آنگونه که بودم ترسیم کنی

ورق من سفید است

نه اینگونه قضاوت نکن

که همه عشقم شعار بوده

من نتوانستم رنگ چشمانت و حاله چشمان زیبایت را

گیسوانت را فرم پیچش و دلربایی آن را

و مهر صورتت را آنگونه که در دل من است ترسیم کنم

دروغ چرا در برابر تو ناتوانم

وصف تو برایم چه در نوشتار و چه در تصویر زدن

سخت است

آری تو بی نهایت منی

و من بی تو می میرم